หลิงชิงเฟิงค่อย ๆ ประคองเผยอวิ๋นอี้ขึ้น ก่อนฉีกผ้าผืนหนึ่งมาพันแผลให้เขาอย่างช้า ๆ
ถ้ามองเห็นค่าความรู้สึกดีของเขาได้ล่ะก็ ตอนนี้คงติดลบยิ่งกว่าเผยอวิ๋นอี้เสียอีกกระมัง?
ใบหน้าของเผยอวิ๋นอี้ซีดขาว แม้บาดแผลบนไหล่จะได้รับการรักษาแล้ว แต่ลมหายใจยังคงอ่อนแรง
“ข้าขอพูดเพียงประโยคเดียว” หลีเซี่ยงเอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเหตุใดเด็กหญิงคนนั้นถึงพาตัวข้าไป”
เผยอวิ๋นอี้มองนางอยู่ครู่หนึ่ง หลิงชิงเฟิงทำท่าจะเอ่ยปาก แต่สุดท้ายก็ปิดปากลง
หลีเซี่ยงกะพริบตา “พวกท่านเชื่อแล้วหรือ?”
คราวนี้หลิงชิงเฟิงอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป “จะเชื่อได้อย่างไร! หากมิใช่...”
อ้อ...เข้าใจแล้ว ตอนนี้โดนวิธีช็อตไฟฟ้าของระบบขู่จนกลัวสินะ
หลีเซี่ยงมองเตียง แล้วมองเผยอวิ๋นอี้
“ท่านนอนบนเตียงเถิด”
ถึงนางจะหน้าหนาไปสักหน่อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นให้คนที่บาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยนางไปนอนบนเก้าอี้
เผยอวิ๋นอี้เงยหน้าขึ้น
“มองอะไร?” หลีเซี่ยงยันเข่าลุกขึ้นยืน “ข้าเป็นปีศาจจิตใจดีนะ”
หลีเซี่ยงเพิ่งเอาผ้าห่มจากตู้มาปูบนโต๊ะ ก็ได้ยินเสียงประกาศใหม่จากระบบ
“ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: -207%”
หลีเซี่ยงชะงักฝีเท้า ก่อนหันไปมองเผยอวิ๋นอี้
เห็นเพียงเขากำลังปลอบหลิงชิงเฟิงที่แทบจะร้องไห้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นไรหรอก เจ้ากลับไปพักผ่อนให้ดีเถิด”
“แต่ว่า...” หลิงชิงเฟิงมองหลีเซี่ยงอย่างไม่สบายใจ
เผยอวิ๋นอี้หลุบตาลง “หากนางคิดจะลงมือจริง เมื่อครู่ก็เป็นโอกาสดีที่สุดแล้ว”
หลิงชิงเฟิงอ้าปาก แต่ไม่ได้โต้แย้งอีก นางเดินจากไปพลางหันกลับมามองทุกสามก้าว
ระบบเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ผู้ดูแล”
“อะไร”
“ขอเตือนไว้ก่อนว่า พรุ่งนี้ก่อนข้าเลิกงาน เจ้าควรปฏิบัติต่อเป้าหมายพิชิตใจของเจ้าให้ดีสักหน่อย”
หลีเซี่ยงงุนงง “วันนี้ข้าปฏิบัติต่อเขาไม่ดีพอหรือ?”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง “เมื่อครู่เจ้าเพิ่งช็อตเขาจนล้มลงไป”
“นั่นเป็นเจ้าช็อตเขา เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”
ระบบอดหัวเราะไม่ได้ “เอาเถอะ พรุ่งนี้กลางวันทำตัวดี ๆ ล่ะ ไม่มีใครคอยหนุนหลังเจ้าแล้ว”
“โธ่ ข้าเป็นเด็กดีมาตลอดนะ”
“รู้แล้ว รีบนอนเถอะ”
หลีเซี่ยงเหนื่อยจนแทบหมดแรง นางทิ้งตัวคว่ำลงบนผ้าห่ม ไม่นานก็หมดสติไป
“ผู้ดูแล?”
เสียงสตรีอ่อนโยนที่คุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิด
หลีเซี่ยงลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย “มีอะไร...”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ผ่านไปคืนเดียว เหตุใดค่าความรู้สึกดีของเจ้าถึงติดลบสองร้อยเจ็ดแล้ว?”
“...”
หลีเซี่ยงพลันตื่นเต็มตา “ก็รู้นี่ว่าฉันเป็นผู้ดูแลครั้งแรก ย่อมมีพลาดกันบ้าง”
ระบบในหัวส่งเสียงสูดออกซิเจนอย่างรวดเร็ว ก่อนกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ประกาศภารกิจวันนี้: ชมเผยอวิ๋นอี้หนึ่งครั้ง”
บังเอิญว่าเผยอวิ๋นอี้ก็ตื่นขึ้นมาในเวลานี้เช่นกัน เพียงผ่านไปคืนเดียว ใบหน้าของเขาก็ดูมีเลือดฝาดขึ้นมากแล้ว หากไม่เห็นผ้าพันแผลบนไหล่ ก็คงยากจะจินตนาการว่าเมื่อคืนเขาเคยบาดเจ็บสาหัสเพียงใด
หลีเซี่ยงเพิ่งจะยกมือทักทาย เผยอวิ๋นอี้ก็ไม่สนใจนาง ลุกขึ้นเดินไปหลังฉากกั้น
เมื่อกลับออกมา เสื้อคลุมเปื้อนเลือดที่สวมอยู่ก็ถูกเปลี่ยนออกแล้ว
วันนี้เขาสวมชุดคลุมผ้าไหมแขนแคบสีเขียวอ่อน ปกเสื้อกับปลายแขนปักลายเงินจาง ๆ คาดเข็มขัดหยกสีขาวนวลไว้ที่เอว ผมดำถูกรวบขึ้นใหม่ มงกุฎทองคำจากเมื่อวานเปลี่ยนเป็นปิ่นเงินขาวชิ้นหนึ่ง สีสันเข้ากับลายปักบนชุดได้พอดี
เดิมทีหลีเซี่ยงก็กำลังรอทำภารกิจอยู่แล้ว พอเห็นเขาออกมา สายตาจึงอดจับจ้องเขานานขึ้นอีกสักสองครั้งไม่ได้
คนคนนี้พิถีพิถันใช้ได้เลยแฮะ
เมื่อวานสวมชุดสีทองอ่อน มงกุฎก็เป็นสีทอง วันนี้เปลี่ยนเป็นชุดสีเขียว แม้แต่เครื่องประดับผมก็เปลี่ยนตามไปด้วย
หลีเซี่ยงยิ้มตาหยี เอ่ยชม “เซียนจวินเผยช่างหล่อเหลาเหลือเกิน”
“ภารกิจวันนี้สำเร็จแล้ว” เสียงระบบแฝงความสิ้นหวังจาง ๆ “ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: -208%”
หลีเซี่ยง “?”
พูดไม่ออกเลยพี่ชาย
“เห็นไหม ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามพิชิตใจเขา แต่คนคนนี้เอาใจยากจริง ๆ”
เสียงสตรีอ่อนโยนถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ “ทำอย่างไรดี? ตอนนี้ยิ่งห่างจากค่าความรู้สึกดี 70 ขึ้นไปทุกทีแล้ว”
หลีเซี่ยงกลับไม่ได้กังวลนัก
อย่างไรตอนนี้เผยอวิ๋นอี้ก็ฆ่านางไม่ได้จริง ๆ นางค่อย ๆ ติดตามอยู่ข้างกายเขา ให้เขาคุ้นหน้าคุ้นตาไปเรื่อย ๆ ค่าความรู้สึกดีย่อมเพิ่มขึ้นได้เอง
ถึงอย่างไร เขาก็ยังต้องจับปีศาจตัวนั้นมิใช่หรือ?
นางมีตัวช่วยที่มองเห็นไอปีศาจอยู่ข้าง ๆ เช่นนี้ ย่อมต้องมีสักครั้งที่ช่วยเขาได้
เพิ่งนินทาเขาในใจจบ พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเผยอวิ๋นอี้กำลังมองนางอยู่
“มีอะไรหรือ?”
สายตาของเผยอวิ๋นอี้เลื่อนจากเส้นผมยุ่งเหยิงของนางลงไปจนถึงชายกระโปรง หลีเซี่ยงมองตามสายตาเขาแล้วก้มลงดูตัวเอง
เมื่อวานวุ่นวายอยู่ตลอดทั้งวัน เสื้อผ้าบนตัวนางจึงเสียรูปทรงไปหมดแล้ว ปลายแขนเสื้อเปื้อนฝุ่น ชายกระโปรงยังมีรอยเลือด และหัวไหล่ก็ถูกผีตนนั้นข่วนจนขาดไปชิ้นหนึ่ง
พอหันกลับมามองเผยอวิ๋นอี้ที่ประณีตตั้งแต่เส้นผมจรดเข็มขัด หลีเซี่ยงก็เงียบไป
ดีเลย ๆ คนหนึ่งเป็นราชา อีกคนเป็นขอทานสินะ
“เข้าเมืองไปซื้อเสื้อผ้าก่อน”
หลีเซี่ยงชะงัก “ซื้อให้ใคร?”
จากนั้นก็เข้าใจทันที นางลุกจากเตียงอย่างตื่นเต้น “เซียนจวินเผยช่างรูปงามและจิตใจดีจริง ๆ!”
“ไม่ต้องชมแล้ว ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: -209%”
หลีเซี่ยงกลับไม่สนใจค่าที่ลดลง พลันนึกถึงปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้ “แต่ข้าไม่มีเงินนะ เซียนจวินเผย”
เผยอวิ๋นอี้ไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ไม่ต้องให้เจ้าจ่าย”
คนดี คนดีเหลือเกิน!
ทั้งสองมาถึงในเมือง เผยอวิ๋นอี้พาหลีเซี่ยงเข้าไปในร้านตัดเสื้อแห่งหนึ่งก่อน
เถ้าแก่ร้านเห็นพวกเขาเดินเข้ามา สายตาหยุดอยู่ที่เผยอวิ๋นอี้ชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มแย้มต้อนรับอย่างรวดเร็ว “ทั้งสองท่านอยากชมสิ่งใดหรือขอรับ?”
“ชุดสตรี”
“มีขอรับ มีแน่นอน” เถ้าแก่เหลือบมองหลีเซี่ยง แล้วรีบหยิบชุดหลายชุดลงมาจากราว “แม่นางผิวขาว ชุดเหล่านี้ล้วน...”
คำพูดยังไม่ทันจบ เผยอวิ๋นอี้ก็ปรายตามองมาคราหนึ่ง
“สีฉูดฉาดเกินไป”
เถ้าแก่รีบวางชุดลง แล้วหยิบชุดสีบัวสายขึ้นมาจากด้านข้าง “เช่นนั้นคุณชายลองดูชุดนี้ขอรับ”
เผยอวิ๋นอี้ไม่พูดอะไร แต่หลีเซี่ยงกลับอ่านความหมายจากความเงียบของเขาได้สองคำ—น่าเกลียด
จุ๊ ๆ ดูไม่ออกเลยว่าเผยอวิ๋นอี้มีรสนิยมด้านการแต่งตัวสูงใช้ได้
สายตาของเผยอวิ๋นอี้กวาดผ่านชุดบนราวทีละชุด ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชุดหนึ่งในท้ายที่สุด
“ชุดนั้น”
เถ้าแก่มองตาม แล้วหยิบชุดกระโปรงสีขาวนวลสลับสีแอปริคอตอ่อนลงมา “คุณชายท่านนี้สายตาดีจริง ๆ ชุดนี้เหมาะกับแม่นางท่านนี้เป็นที่สุด!”
ตอนหลีเซี่ยงเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเดินออกมาจากหลังม่าน เผยอวิ๋นอี้ก็หันมามองพอดี
เส้นผมยาวยุ่งเหยิงของเด็กสาวถูกจัดแต่งใหม่ ถักเป็นเปียสามปอยพาดลงบนไหล่ ชุดกระโปรงสีขาวนวลขับให้ใบหน้างามดูสะอาดตายิ่งขึ้น สายคาดเอวสีแอปริคอตอ่อนผูกไว้รอบเอว ไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของนาง
สายตาของเผยอวิ๋นอี้หยุดอยู่ชั่วขณะ
“ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: -207%”
หลีเซี่ยงหันขวับไปมองเผยอวิ๋นอี้ แต่เขากลับเบือนสายตาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: -208%”
หลีเซี่ยง “...”
“ระบบ สรุปว่าเขาคิดว่าฉันสวยหรือไม่สวยกันแน่?”
เข้าใจแล้ว เขาคิดว่าชุดที่ตัวเองเลือกสวย แต่คิดว่าฉันน่าเกลียดสินะ!
หลีเซี่ยงยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าเข้าท่า จึงอดมองตัวเองในกระจกซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้
นี่ก็สวยดีออก
หลีเซี่ยงยังชื่นชมความงามของตัวเองไม่เต็มอิ่ม เสียงสตรีอ่อนโยนในห้วงความคิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ประกาศภารกิจรองวันนี้: ขอให้ผู้ดูแลจับมือกับเป้าหมายพิชิตใจหนึ่งครั้งภายในวันนี้”