เจารู้สึกว่าบั้นเอวปวดมาก คงเป็นเพราะตอนร่วงลงมากระแทกโดนก้อนหิน เขาพยายามลุกขึ้น แต่พอออกแรงนิดหน่อย แผ่นหลังก็เหมือนถูกมีดทื่อ ๆ กรีดย้ำไปมา เจ็บจนเจาสูดลมหายใจไม่ทั่วท้อง
จนใจ เขาจึงนอนหงายอยู่บนหิมะ มองท้องฟ้าสีซีด รอให้หายปวดค่อยลุก
ซื่อเพิ่งขุดสมุนไพรเสร็จ ไม่เห็นเงาเจา เลยเดินตามรอยเท้ามา แล้วก็ได้เห็นภาพตรงหน้า
"นอนราบกับพื้นทำไม" ซื่อเข้าไปใกล้ขึ้น ถาม "ไม่หนาวรึ"
ดวงตาของเจาเหลือบมองเล็กน้อย ตอบเรียบ ๆ ว่า "แค่ลื่นล้มน่ะ"
"ลื่นล้มงั้นรึ" ซื่อขมวดคิ้วทันที นั่งยอง ๆ ยื่นมือไปพยุง "ล้มตรงไหน เจ็บมากไหม"
"ล้มได้ยังไง"
เจายกมือชี้ตำแหน่งกลางหน้าผา "หินตรงนั้นมันหลวม เหยียบไม่มั่น เลยร่วงลงมา"
"เจ้าตกลงมาจากตรงนั้นน่ะนะ" สีหน้าซื่อเปลี่ยนไปทันที รีบตรวจดูอาการ "ตรงไหนเจ็บ ยังขยับได้หรือไม่"
"ไม่เป็นไรมาก" เจากระตุกเสื้อซื่อ "แค่เอวปวดนิดหน่อย พยุงข้าหน่อย ข้าลุกไม่ขึ้น"
"เจ้าอย่าเพิ่งขยับ ให้ข้าดูก่อน" ซื่อประคองเจาขึ้นอย่างระมัดระวัง ยื่นมือไปเปิดเสื้อด้านหลังของเขา
ลมหนาวพัดโกรกใส่ร่าง เจาเลยอดไม่ได้ที่จะบอก "อากาศหนาวมากเลยนะ"
ซื่อเอ่ยเสียงทุ้ม "บวมปูดเป็นปื้น สีแดงอมม่วง"
"อ้อ ไม่เป็นไร" เจาตอบเรียบ ๆ "ขยับได้ก็พอ"
ซื่อว่า "ข้าแบกเจ้ากลับ"
"ยังมีสมุนไพรอีก" เจาจะทิ้งสมบัติพวกนี้ไม่ได้เด็ดขาด