ช่วงนี้ อากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว เสียงลมหวีดหวิวราวกับผีร้องไห้หมาป่าหอน โหมกระหน่ำใส่บานประตู
ไป๋เจ๋อสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะความหนาว เขาตัวสั่นงันงกพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง อยากดูว่าไฟในถ้ำดับไปแล้วหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไมถึงหนาวได้ขนาดนี้
“มีอะไร” เสียงของม่อเจือด้วยความง่วงงุน แขนยังคงรัดเอวไป๋เจ๋อไว้
“หนาวนิดหน่อย” ไป๋เจ๋อขยี้มือพลางจ้องมองกองไฟที่ยังลุกไหม้ด้วยความสงสัย “เย็นลงอีกแล้วเหรอ”
ม่อคลำเจอมือเย็นเฉียบของไป๋เจ๋อ ลืมตาขึ้นทันที ลุกนั่งแล้วพูดว่า “ข้าจะไปเอาผ้าห่มมาอีกผืน”
ไป๋เจ๋อดึงแขนเขาไว้ “เจ้าเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์สัตว์ให้ข้ากอดอุ่นหน่อยเถอะ”
“อากาศหนาวเกินไป”
เมื่อเห็นไป๋เจ๋อจะลงจากเตียง ม่อถามว่า “จะไปไหน”
“ข้าขอไปดูเจว๋ยหน่อย” ไป๋เจ๋อสั่นสะท้านห่อตัวด้วยเสื้อคลุมก่อนเดินไปยังถ้ำข้าง ๆ
ม่อก็ลุกขึ้นตามหลังไปติด ๆ
ใต้ผ้าห่มหนังสัตว์หนา ๆ เจ้าเสือดำน้อยขดตัวเป็นก้อนกลม ซบหน้าลงบนท้อง ซ่อนหางมิดชิด
“อู๋~” ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งหรี่เปิดขึ้นทันที เจ้าเสือดำน้อยยื่นลิ้นออกมาเลียมือของท่านพ่อเบา ๆ
“หนาวไหม” ไป๋เจ๋อถามเสียงแผ่ว
เสือดำน้อยพยักหน้า
ไป๋เจ๋อก้มตัวอุ้มเขาขึ้นมา “มา นอนกับท่านพ่อและท่านพ่อมนุษย์สัตว์ด้วยกัน”
เสือดำน้อยเอาหน้าถูไถใบหน้าท่านพ่อ ส่งเสียง "อู๋" ต่ำ ๆ
สายตาของม่อจับจ้องไปยังม่านหนังสัตว์ที่แกว่งไหวตรงปากถ้ำ เขาเดินเข้าไป ขนก้อนหินมาถมไว้หลังประตู