เมื่อถึงวัยที่เหมาะสม การมีคู่ก็กลายเป็นเรื่องสำคัญ ด้วยเหตุนี้ ซื่อจึงค่อนข้างกลุ้มใจ ตัวเขาเองไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย ทุกวันก็ล่าสัตว์ ไปเก็บสมุนไพรกับเจา แลกเปลี่ยนของกับระหูชนเผ่าอื่น… ยุ่งขนาดนั้นจะมีเวลาไปดูแลใครได้
แต่ความรู้สึกเช่นนี้ต้องใช้เวลาคลุกคลีปรับตัวและบ่มเพาะ ซื่อคิดว่ามีเวลานั้นสู้หลับสักงีบ หรือไม่ก็ลากเจาออกไปเดินเล่นสักสองสามรอบยังดีกว่า ยังไงซะตัวเขาเองอยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้ว
หลินและอี้ตอนแรกก็ตามใจซื่อ เด็กเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ ยังไม่รีบ คิดเพียงว่าเขายังไม่เจอคนที่ชอบ แต่ภายหลังซื่อยิ่งทำตัวเกินเลย พอมีมนุษย์กึ่งสัตว์คนไหนบอกว่าชอบเขา เขาก็หลบไปไกลลิบ ถึงขนาดไม่ยอมเดินผ่านหน้าบ้านคนนั้นเลยด้วยซ้ำ
มีครั้งหนึ่งเจอกันซึ่งหน้า ยังไม่ทันที่มนุษย์กึ่งสัตว์จะเอ่ยปาก เขาก็ "ฟิ้ว" หนึ่งที หันหลังแล้วพุ่งเข้าไปในป่าทึบ มนุษย์กึ่งสัตว์ยิ่งเรียก เขาก็ยิ่งวิ่งเร็ว ทำให้อีกฝ่ายโกรธมาก ร้องห่มร้องไห้ไปฟ้องหลิน บอกว่าถึงไม่ชอบก็ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ตัวเองไม่ใช่สัตว์ป่าสักหน่อย
พอซื่อกลับมา อี้ก็จับหูเขาดุ เจาชินซะจนเป็นปกติ นั่งเรียบร้อยอยู่ข้างๆ กอดครกหินบดผงยาอยู่ หากแต่สายตามักปัดไปมองอยู่เป็นระยะ มุมปากอดไม่ได้ที่จะแอบยกยิ้ม พอรู้สาเหตุที่ซื่อถูกดุ อารมณ์ยิ่งเหมือนจะดีเป็นพิเศษ แรงมือก็พลอยคึกคักไปด้วย