แต่จากประสบการณ์มากมายที่ตามมาได้พิสูจน์ว่า ดูเหมือนเจาจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการล่าสัตว์เลย ถึงขั้นไม่ได้มาตรฐานตามวัย คิดแบบโลกปัจจุบันก็คือต้อง "ซ้ำชั้น"
ด้วยเหตุนี้ หลินและอี้จึงกลุ้มใจมาก เพราะอย่างไรเสีย ในฐานะมนุษย์สัตว์ การมีฝีมือล่าสัตว์ที่ยอดเยี่ยมเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง
ทั้งสองโยนความผิดให้เจาผอมแห้งเกินไป ดังนั้นนอกจากตามระหูชนเผ่าออกล่าเป็นประจำแล้ว อี้และซื่อยังวิ่งเข้าป่าทุกวัน เป็นต้องแบกเหยื่อกลับมาบ้าน ถึงเวลากินข้าวทีไร ตรงหน้าของเด็กน้อยก็จะมีเนื้อกองพะเนินราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ
ท่ามกลางแววตาเปี่ยมความคาดหวังของพวกเขาทั้งสาม เจาก็ก้มหน้าก้มตากัดกินอย่างเอาเป็นเอาตาย ถ้ากินมากเกินไปจนแน่นท้อง หลินก็จะต้มยาสมุนไพรอ่อน ๆ ให้ช่วยย่อยกิน จะดื่มแทนน้ำก็ยังได้
แต่พอล่วงเลยฤดูอุ่นมาทั้งฤดู นอกจากตัวสูงขึ้นนิดหน่อยแล้ว บนตัวเจาก็ยังไม่ค่อยมีเนื้อหนัง ตัวเล็กผอมบาง เวลาออกไปแลกของกับผู้ใหญ่ก็ถูกมองผิดอยู่หลายหน พากันชมว่าเด็กน้อยมนุษย์กึ่งสัตว์คนนี้ผิวขาวผ่องจริงเชียว
ดังนั้น เจาจึงพยายามเรียนล่าสัตว์หนักขึ้น แต่กลับมาแต่ละที ก็ยังคงฟกช้ำดำเขียว โดยเฉพาะหัวเข่ากับศอก หนังถลอกแล้วก็หาย หายแล้วก็ถลอก ใช้ยาหมดไปหลายไห
ซื่อเลยตัดสินใจพาเจาไปหัดล่าสัตว์ด้วยตัวเอง สายตาจับจ้องราวกับอยากจะติดอยู่บนตัวเด็ก ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถปกป้องได้ตลอด ต้องปล่อยให้เด็กได้ลองเองบ้าง
พอถูกเหยื่อถีบถูกเตะบ่อยครั้งเข้า เจาก็ชินเสียแล้ว สะบัดฝุ่นกับเศษหญ้าบนตัวแล้วลุยต่อ แต่ซื่อสิกลับขมวดคิ้วแน่น เครียดกว่าตอนตัวเองล่าเสียอีก