การแสดงออกทางความรู้สึกต่าง ๆ ของเจ้าที่มีต่อตน ซื่อคิดว่าเป็นเพียงความหวงของเด็ก ๆ เท่านั้น เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไร
เพราะเจ้าตัวเล็กก็ไม่ค่อยมีความรู้สึกปลอดภัยมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็มักจะผูกพันกับเขามาก ถึงขั้นไม่อยากให้เขามีคู่ ซื่อก็เข้าใจได้
ก็เด็กนี่นา โตขึ้นอีกหน่อยก็ดีขึ้นเอง แล้วอีกอย่าง ตัวเขาเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นสักเท่าไหร่ อยู่คนเดียวตามสบายมันดีจะตายไป
แต่เมื่ออายุมากขึ้น หลินกับอี้ก็นั่งไม่ติดแล้ว เพราะเห็นว่าซื่อใกล้จะสามสิบแล้ว กลายเป็น "ตาแก่โสด" ของระหูชนเผ่าไปแล้ว สองคนนั้นจึงจำเป็นต้องเป็น "ผู้ปกครองที่บังคับ"
เริ่มต้นหา "คู่ดูตัว" ให้ซื่อไปทั่ว แม้แต่เพื่อน ๆ ของพวกเขาก็เข้ามาช่วย ขยายวงกว้างไปถึงระหูชนเผ่าใกล้เคียง
ซื่อจนใจนัก แต่ก็ต้องขอผัดผ่อนท่านพ่อกับท่านพ่อมนุษย์สัตว์ไปก่อน แต่ดูเหมือนว่า พอเขาก้าวขาออกจากบ้าน เจ้าก็มักจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันเสมอ
โดนน้ำร้อนลวก บาดเจ็บจากการล้ม โดนของมีคมบาด เหล่านี้ยังนับว่าน้อย ครั้งหนึ่งถึงกับเป็นไข้อยู่หลายวัน ตัวร้อนราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำร้อน หมดสติอยู่บนเตียง ไม่สามารถกินอะไรได้เลยสักนิด ทำเอาซื่อตกใจแทบตาย เฝ้าอยู่ทั้งวันทั้งคืนไม่ยอมห่าง
ก่อนที่ฤดูคลื่นความหนาวเย็นจะมาถึง ระหูชนเผ่าจะจัดให้มนุษย์สัตว์ทั้งหลายออกล่าสัตว์ครั้งใหญ่ หากเก็บเกี่ยวได้อุดมสมบูรณ์ พวกเขาก็จะทำพิธีบูชาเทพสัตว์อีกครั้ง ณ ใจกลางระหูชนเผ่า