ผลลัพธ์ที่ตามมาจากเรื่องทั้งหมดนี้ก็คือ ม่อร้อนรุ่มทรมาน แต่ก็ได้แค่บรรเทาด้วยภาพมายา——ไป๋เจ๋อคอยหลบหน้าเขาอยู่เสมอ
ในที่สุด เย็นวันหนึ่ง ม่อทนไม่ไหวจริงๆ หาเหตุผลส่งเจว๋ยไปอยู่กับเหยียน ปิดประตูถ้ำ แล้วปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบอย่างเต็มที่
ไป๋เจ๋อถูกตะครุบลงบนเตียง สมองเบลอไปหมด กว่าจะตั้งสติได้ เสื้อผ้าก็ถูกถอดออกจนเกลี้ยงแล้ว
"ไม่ได้นะ..." ไป๋เจ๋อพยายามดิ้นขัดขืน "ร่างกายเจ้ายังไม่หายดีเลย!"
"ข้าแข็งแรงดี" ม่อดุดันราวกับหมาป่าและเสือ รอไม่ไหวอีกต่อไป
"เจ้าอย่าฝืนเลย ไตบกพร่องต้องค่อยๆ บำรุง" ไป๋เจ๋อเหมือนปลาบนเขียง กระดุกกระดิกไม่หยุด "ถ้าทรุดหนักไปจะรักษายากนะ!"
"บกพร่อง?" ม่อชะงักฝีมือ ทันใดนั้นก็เข้าใจว่าไป๋เจ๋อหมายความว่าอะไร หลายวันก่อนหลายเรื่องก็กระจ่างแจ้ง ม่อแทบทั้งขำทั้งหงุดหงิด เอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ "ข้าบกพร่องงั้นรึ?"
"อย่ารู้สึกแย่ไปเลย นี่เป็นเรื่องปกติ" ไป๋เจ๋อยังไร้เดียงสาพอที่จะปลอบใจม่อ "เจ้ายังหนุ่ม ยังฟื้นฟูได้ ข้า——อื้อ..."
ม่อไม่ให้โอกาสไป๋เจ๋อพูดอีกต่อไป สื่อสารด้วยการกระทำโดยตรงว่าเขาไม่ได้บกพร่องแม้แต่นิดเดียว
...
พลบค่ำของอีกวัน ไป๋เจ๋อลืมตาตื่น จ้องมองเพดานหินเหนือหัวด้วยสิ้นอาลัยตายอยาก ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วสรุปได้ว่า——ม่อไม่ได้บกพร่อง แถมยังแข็งแรงมาก
ไม่สิ แข็งแรงมากๆ เลย!
แต่กลิ่นยาติดปากวันนั้นมันเรื่องอะไร?