“ไม่มี” ม่อเปลี่ยนเรื่อง “กลิ่นอะไรน่ะ? หอมมาก”
“อ้อ ข้าเพิ่งทอดลูกชิ้นหัวไชเท้าเสร็จ เจ้าลองชิมดู” ไป๋เจ๋อหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ยัดใส่ปากม่อ “เป็นยังไงบ้าง?”
“อร่อย” ม่อพยักหน้า เอ่ยชม
ไป๋เจ๋อถาม “เจว๋ยล่ะ?”
ม่อยื่นมือดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด นั่งข้างกองไฟ “ตามเหยียนกับพวกไปเก็บลอบจับปลา”
เมื่ออยู่ใกล้กัน กลิ่นสมุนไพรบนตัวม่อยิ่งชัดเจน ไป๋เจ๋อขยับเข้าไปที่มุมปาก ดมอย่างพินิจพิเคราะห์
“มีอะไรรึ?” ม่อเอียงหน้าหลบ
“เจ้าหลบทำไม?” ไป๋เจ๋อยิ่งรู้สึกแปลกใจ เขายกมือขึ้นประคองหน้าม่อทั้งสองข้าง บังคับให้สบตา “เจ้ามีเรื่องปิดบังข้าหรือเปล่า?”
“ไม่มี” ม่อใช้ไม้ตายเดิมอีกครั้ง “มื้อเย็นอยากกินอะไร?”
ไป๋เจ๋อจ้องมองด้วยแววตาพินิจ แต่ท่าทางของม่อเป็นธรรมชาติเกินไป เขาจับพิรุธไม่ได้
“เดี๋ยวเจว๋ยคงหิ้วปลาที่ได้ส่วนแบ่งกลับบ้าน เย็นนี้กินปลานึ่งดีไหม?”
ม่อกดลงบนบั้นเอวด้านหลังของไป๋เจ๋อ จากนั้นเริ่มนวดคลึงเบาๆ สลับหนักบ้าง
ไป๋เจ๋อมองม่อด้วยความคลางแคลงใจ ก่อนจะโอบคอเขาแล้วจูบขึ้นมาทันที
แววตาของม่อฉายความประหลาดใจ แต่ไม่นานก็พ่ายแพ้ต่อความงามตรงหน้า
พันกันอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เจ๋อก็ปล่อยมือ ถอยห่างจากม่อเล็กน้อย จ้องมองนิ่ง “ในปากเจ้ามีกลิ่นยา”
“วันนี้เจ้าไปที่ไหนมา?”
ม่อกำลังเคลิ้มกับจูบดูดดื่มเมื่อครู่ จู่ๆ ก็ถูกสอบสวนเสียดื้อๆ