"หืม?" ม่อยังแนบหน้ากับมือของไป๋เจ๋อ แล้วคลอเคลียตามอารมณ์
ไป๋เจ๋อทำหน้าเคร่ง "ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ถ้าเจ้ายังไม่พูด พรุ่งนี้ข้าจะไปหาหัวหน้าเผ่า ขอถ้ำอีกแห่ง"
"!"
นี่มันจะแยกบ้านกันชัดๆ
ม่อร้อนรนขึ้นมาทันใด ทันใดนั้นก็เหลือบเห็นหนังอสูรร้องมอแขวนอยู่ข้างประตูถ้ำ ใจเต้นรัว "เจ้า... วันนี้ออกไปข้างนอกหรือ?"
ยังจะมาเสแสร้งอีก!
ไป๋เจ๋อสะบัดมือม่อออกแรง เดินเข้าถ้ำโดยไม่หันกลับมามอง แล้วปิดประตูตามหลัง
แต่เสี้ยววินาทีต่อมา ม่อก็ถอดประตูออกเลย ทว่ายังมีสติพอ วางของหนักอย่างเบามือ ไม่ทำลายทรัพย์สินครอบครัว
ม่อกอดไป๋เจ๋อแน่น ดั่งกาวหนังสุนัข ต่อให้อีกฝ่ายดิ้นรนเท่าไร ก็ไม่ยอมปล่อย "ข้าผิดเอง"
"ข้าไม่ควรปิดบังเจ้า ไปดื่มยาพวกนั้น"
"หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ยังบอกว่ายานั่นมีพิษ แต่เจ้าก็ยังดื่มๆๆ ไม่หยุด!" ไป๋เจ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ กระแทกศอกใส่ม่อหลายที "ถ้าไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกันก็พูดตรงๆ"
ม่อส่ายหน้า "อยากใช้ชีวิตร่วม! ข้าอยากใช้ชีวิตร่วมด้วย"
ไป๋เจ๋อถามคาดคั้น "ร่างกายดีแล้วจะไม่ทะนุถนอมเลยหรือ?"
"ไม่ได้ไม่ทะนุถนอม" ม่อลูบไล้หลังไป๋เจ๋อเบาๆ ราวกับลูบขนแมว "แค่ไม่ดื่มมากเกิน ก็ไม่เป็นอะไร"
ไป๋เจ๋อ "งั้นข้าจะไปหาหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ ขอมาดื่มบ้างหนึ่งชาม"
ม่อสีหน้าเคร่งขรึม "ไม่ได้!"
ไป๋เจ๋อถลึงตาใส่ "เจ้าก็บอกว่าไม่เป็นอะไรไง?"