ซื่อ: “ไม่ได้ออกไปร่อนเร่”
“อยู่ที่นี่ตลอด”
“อ้อ” เจาเพิ่งรู้ตัวว่าคำทักทายของตนนั้นไม่ค่อยเหมาะสมนัก
เขายังไม่ลืมเรื่องสำคัญ: “คนในเผ่าที่ป่วยเป็นยังไงบ้าง?”
ซื่อ: “ยาของเผ่ากระต่ายน้อยได้ผลดีมาก”
“ดีล่ะ” เจาถอนหายใจโล่งอก “แล้วบาดแผลบนตัวเจ้า?”
ซื่อเอ่ยเสียงต่ำ: “ไม่เป็นไร”
เจาไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเขา: “จัดการแล้วหรือ?”
“หายดีแล้ว” เมื่อเห็นสีหน้ากังขาของเจา ซื่อก็ดึงเสื้อของตนออก เผยให้เห็นร่างกายท่อนบน กล้ามเนื้อสีแทนมีรอยแผลที่ค่อย ๆ สมานตัว
เพื่อให้เขาดูได้สะดวก ซื่อจงใจเดินเข้ามาใกล้
ขณะตรวจดูบาดแผล เจาก็สวมบทบาทหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ในทันที: “หลังกับไหล่ล่ะ?”
ซื่อถอดเสื้อท่อนบนออกทั้งหมด
เจาเบือนสายตากลับ แอบทอดถอนใจในใจ รูปร่างนี่ไม่เลวเลย หัวไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว กล้ามเนื้อกระชับได้รูป
ที่สำคัญ สัมผัสยังดีมากเสียด้วย
“ใส่เสื้อเถอะ” เจาพูดอย่างอาลัยอาวรณ์
ซื่อหันกลับมา คว้าเสื้อที่ข้างเตียงมาคลุมตัวตามสบาย
ภายในถ้ำกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
นอนนานแล้วปวดเอว เจาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง เพิ่งขยับตัวนิดเดียว แผลที่หน้าท้องก็เจ็บจนเขาสูดลมหายใจแรง
ซื่อรีบประคองเขาไว้: “เจ้าอย่าขยับ แผลเพิ่งจะดีขึ้นนิดหน่อย”
ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยหนังด้านของซื่อกำแขนและไหล่ของเจาไว้แน่น ข้อนิ้วสีแทนประทับบนผิวขาวซีดของเจาชัดเจนเป็นพิเศษ