คำว่า "ไปให้พ้น" ออกแรงเกินไป กล้ามเนื้อท้องเกร็งจนกระตุกไปถึงบาดแผล เจาเจ็บจนเสียงหายไปชั่วขณะ
"อย่าเพิ่งตื่นเต้น" มือของซื่อยื่นไปได้ครึ่งทาง อยากสัมผัสแต่ก็ไม่กล้า หัวใจพลอยเต้นตาม
เจาหน้าซีดเผือด หลับตาปฏิเสธการสื่อสาร
ทว่า เนิ่นนานก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าห่างออกไป
เจารู้สึกอึดอัดในใจ พยายามซ่อนด้านที่อ่อนแอของตน "ออก—"
ซื่อพลันจับมือเจาที่กำแน่นกับผ้าห่มหนังมนุษย์สัตว์ไว้ เสียงทุ้มลึก "คิดดีแล้วจริงๆ หรือ"
เจาลืมตาขึ้นทันใด "เจ้า... หมายความว่าไง"
ซื่อถามย้ำอีกครั้ง "แน่ใจว่าจะไม่เสียใจทีหลัง"
เจาแทบจะพูดไม่ออก "ข้าให้เจ้า* แล้ว คิดว่าข้าล้อเล่นเรอะ"
เมื่อได้รับคำตอบ ซื่อมีแววตาเลื่อนลอย สูดลมหายใจลึก ถามแบบลองเชิง "เจ้าไม่ต้องการลูกของตัวเองบ้างหรือ"
เส้นประสาทในสมองของเจาเริ่มตึงขึ้นมา
ไม่จริงใช่ไหม เป็นโสดมาขนาดนั้น พอข้าสารภาพรัก ซื่อก็อยากเป็นคู่และมีลูกสัตว์ทันทีเลยหรือ
ข้าสังเกตมาหลายปี ก็เห็นซื่อมีทีท่าว่าจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชาติ ถึงกล้าตัดสินใจ บุกสักครั้ง
หรือว่าโดนข้ากระตุ้นเกินไป
เล็บจิกลงไปในเนื้อฝ่ามือ เจาจ้องมองเขา ถามกลับว่า "เจ้าอยากมีหรือ"
ซื่อปฏิเสธทันที "ข้าไม่จำเป็น"
"ข้าก็ไม่จำเป็น" ยังดีที่... เจาถอนหายใจโล่งอก ถ้าซื่ออยากมีบุตรจริงๆ ข้าก็ทำตามนั้นไม่ได้ ท่านพ่อและท่านพ่อมนุษย์สัตว์มีบุญคุณต่อข้า คงได้แต่ปล่อยมือ