ครึ่งทางหลัง เจาถูกซื่อแบกกลับมา
ระหว่างทาง พวกเขาเจอฝูงหมาป่าหิวโหยที่ออกล่าเหยื่อ ดูเหมือนจะถึงขั้นสิ้นไร้ไม้ตอก ถึงกับจับจ้องเจาและซื่อที่อยู่ในร่างอสูร
หากเป็นยามปกติ เสือดำย่อมไม่เห็นฝูงหมาป่าอยู่ในสายตา แต่พวกเขาวิ่งฝ่าหิมะและลมหนาวมาติดต่อกันหลายวัน ร่างกายอ่อนล้าอย่างหนักแล้ว อีกทั้งฝูงหมาป่าก็มีจำนวนมาก และฮึกเหิมที่จะสู้ตาย นับว่ารับมือได้ไม่ง่ายนัก
ซื่อและเจาออกวิ่งสุดฝีเท้า ฝูงหมาป่าหิวโหยไล่ตามไม่ลดละ ยืดเยื้ออยู่นานก็ไม่มีทีท่าว่าจะล้มเลิก
เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายจะต้องปะทะกันแน่แล้ว ซื่อก็ตัดสินใจอยู่คุ้มกันให้เจาหนีไปก่อน
“หยุดนะ!” เจาขึงตาใส่เขา แล้วรีบซ่อนสมุนไพรไว้บนต้นไม้ ก่อนจะคำรามต่ำ หันกลับไปตะครุบหมาป่าดุร้ายที่จ้องเขม็งอยู่ข้างกาย
เสือดำสองตัวเข้าต่อสู้กับฝูงหมาป่าท่ามกลางลมหนาวและหิมะที่พัดกระหน่ำ โลหิตสีเข้มข้นกระจายไปทั่วอากาศเย็นยะเยือกอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองฝ่ายต่างอยู่ในสภาวะสุดขั้ว ไม่มีใครได้เปรียบ ต่างก็ประเมินสถานการณ์ของอีกฝ่าย คาดเดาว่าใครจะล้มลงก่อน
บนตัวซื่อมีบาดแผลไม่น้อย เลือดอุ่น ๆ ไหลซึมตามเส้นขนที่ปกคลุมด้วยหิมะ หยดลงเรื่อย ๆ ไม่นานก็ชุ่มเป็นวงกว้าง
เจาอาการดีกว่าเล็กน้อย แต่สถานการณ์ก็ไม่สู้ดีนัก
หมาป่าที่ล้อมกรอบพวกเขาล้วนเป็นกำลังหลักของฝูง ผลัดกันเข้ามาเป็นระลอก ๆ พยายามใช้สงครามยืดเยื้อ บั่นทอนเรี่ยวแรงของซื่อและเจาจนหมดสิ้น
ในจังหวะที่ซื่อเข้ามาบังหน้าให้ตนอีกครั้ง เจาก็พุ่งตัวออกมาทันที แยกเขี้ยวอันแหลมคม กัดเข้าที่หมาป่าตัวหนึ่งซึ่งกระโจนเข้าใส่อย่างแรง