ไป๋เจ๋อพักอยู่เรือนตะวันตก เพราะตอนทำงานก็เช่าห้องอยู่ตลอด เลยมีข้าวของหลายอย่างไม่ได้ขนไปด้วย พอก้าวเข้ามากะทันหัน กลับรู้สึกราวกับย้อนเวลากลับไปในอดีต
หนังสือเก่าๆ กองตั้งเป็นตั้งอยู่มุมผนัง บนฝาผนังติดโปสเตอร์สีเหลืองซีด บนโต๊ะหนังสือวางกระบอกปากการูปทรงคล้ายรากไม้ ภายในบรรจุดินสอที่มีลวดลายตัวการ์ตูน ไม้บรรทัดที่ตัวเลขบนสเกลเกือบถูกลบเลือน ยางลบที่ใช้จนมอมแมม...
ข้างๆ กันมีกรอบรูปตั้งอยู่ เป็นรูปที่เขาไปทะเลครั้งแรกตอนอายุสิบหก ช่วงเย็น พระอาทิตย์ตก หาดทราย และเด็กหนุ่มนั่งบนโขดหินกางแขนออก โอบรับสายลมทะเล
ปีนั้น คุณยายตรวจพบว่าร่างกายมีปัญหา หมอที่อำเภอตัดสินไม่ได้ ให้นำตัวไปโรงพยาบาลใหญ่ตรวจดู ภายหลังตรวจเสร็จก็พบว่าแค่ตกใจกันเปล่าๆ สามคนพวกเขาอยู่นอกโรงพยาบาล หัวเราะไปหัวเราะไปก็ร้องไห้
คุณตามองดูฟ้าแจ่มใสแล้วบอกว่าไหนๆ ก็มาแล้ว พวกเราไปเที่ยวกันหน่อยเถอะ แล้วก็พาคุณยายกับไป๋เจ๋อไปทะเลที่อยู่ใกล้ๆ
แม้เพื่อประหยัดค่าเช่าที่พัก พวกเขาอยู่ถึงกลางคืนแล้วก็รีบไปขึ้นรถไฟตอนเช้ามืด แต่หลายปีให้หลัง ไป๋เจ๋อก็ยังจำได้ถึงสัมผัสตอนเดินเท้าเปล่าบนหาดทรายในเย็นวันนั้น และรูปร่างของเปลือกหอยกับหอยสังข์ที่เก็บได้บนพื้น
ม่อกับเจว๋ยเบียดเข้ามาใกล้ จ้องมองรูปถ่ายรูปนั้น ไป๋เจ๋อตอนนั้นเด็กมาก ใบหน้าขาวละเอียดยังมีเนื้อยุ้ยเล็กน้อย คิ้วโค้ง ยิ้มเผยฟัน มีความสุขมาก
ไป๋เจ๋อดึงสติกลับจากอดีต หยิบเก้าอี้มาตัวหนึ่งวางไว้ข้างตู้เสื้อผ้า ประคองผนังยกขาก้าวขึ้นไป แล้วขนกล่องใหญ่ใบหนึ่งลงมาจากบนตู้เสื้อผ้า
ม่อยื่นมือไปรับแทบไม่ทัน “นี่อะไรน่ะ?”
“สมบัติตอนเด็กๆ ของฉัน” ไป๋เจ๋อเป่าฝุ่นที่จับอยู่ด้านบนออก เปิดฝากล่อง ข้างในมียิบย่อยสารพัด เก็บของจุกจิกไว้มากมาย