ภายในถ้ำมีเพียงเตียงเดียว เซียวจึงนำหญ้าแห้งมาปูไว้บนพื้น แล้วใช้ใบไม้ขนาดใหญ่เนื้อเรียบวางซ้อนอีกชั้น นอนลงตรงนั้น กลับรู้สึกเย็นสบายดี
หลันนอนข้างกายเด็กน้อย เอื้อมมือไปแตะหน้าผากเป็นระยะ กลางคืนลุกขึ้นหลายครั้ง ใช้ผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดตัวให้เขา
เซียวเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน ยืนอยู่ข้างเตียง คอยช่วยรินน้ำส่งของ สายตาจับจ้องใบหน้าเด็กน้อย แล้วบ่นด้วยความฉงน “ข้ายิ่งมองเด็กคนนี้ ก็ยิ่งรู้สึกผูกพันแปลก ๆ”
หลันเอ่ยเสียงแผ่ว “คงคิดถึงม่อ”
เซียวพยักหน้าเห็นด้วย “จริงนะ พอเห็นเด็กคนนี้ ข้าก็นึกถึงลูกของเรา”
“ทั้งที่ตอนจากมา ม่อก็อายุสิบแปดสิบเก้าปีแล้ว แต่ในใจข้า เขายังเป็นเด็กน้อยอยู่เสมอ”
“ในหัวเต็มไปด้วยภาพเขาวิ่งตามหลังข้า เรียก ‘ท่านพ่อมนุษย์สัตว์’ แขนขาเล็กเรียว แต่ดันจะสู้กับข้า พอสู้ไม่ได้ก็วิ่งไปลับเล็บที่หน้าประตู ‘ครืดคราด’ ขัดใจเสียจริง...”
พอเอ่ยถึงช่วงวัยเด็กของม่อ ทั้งเซียวและหลันต่างอดยิ้มมุมปากไม่ได้ ความทรงจำเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้น ณ ก้นหลุมฟ้าที่เงียบเหงาไร้ผู้คนแห่งนี้ คือเครื่องยึดเหนี่ยวความคิดถึงของพวกเขาผ่านวันแล้ววันเล่า ผ่านปีแล้วปีเล่า
ยามวิกาลยิ่งดึก
หลันยกมือขึ้นคลึงขมับ ก่อนจะก้มหน้าลงไอแผ่วเบา
ตอนนั้นเขาตั้งใจตายตาม น้ำในธาราเย็นเยียบ เมื่อคิดว่าเซียวขาดตนเองไม่ได้ จึงกระโดดลงไปด้วย ใครจะคิดว่าเทพสัตว์ทรงเมตตา ให้พวกเขาได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
หลันหมดสติไปหลายวัน เซียวเฝ้าติดขอบเตียงไม่ห่าง ร้อนใจจนนั่งยอง ๆ ร้องไห้โฮ เมื่อได้คืนมาก็ยิ่งหวงแหนแน่นหนา