เสือดำน้อยอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็ผงกศีรษะ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งฉายแววสับสน — เขารู้จักท่านพ่อมนุษย์สัตว์ได้อย่างไรกัน?
ผลไม้ในมือของหลันหล่นลงพื้น เมื่อเขาย่อตัวลง การเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไปจนเข่าทรุดลงกับพื้น ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเป็นปกติ ณ บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้ารู้จักม่อ…” ลำคอของหลันตีบตันขึ้นมา “ม่อ สบายดีหรือไม่?”
เจว๋ยจ้องมองขอบตาสีแดงก่ำของหลัน แล้วผงกศีรษะโดยไม่รู้ตัว
อยู่กับท่านพ่อ ท่านพ่อมนุษย์สัตว์มีความสุขดีทุกวัน ใบหน้าไม่เย็นชาอีกต่อไป บางครั้งยังยิ้มอีกด้วย
“ดีแล้ว ดีแล้ว…” หลันใช้หลังมือเชยดวงตา ราวกับมองออกว่าลูกเสือดำน้อยอยากถามอะไร เขาจึงลูบศีรษะของเจว๋ยอย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวว่า “ข้าคือท่านพ่อของม่อ เซียวคือท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของเขา”
ท่านพ่อของท่านพ่อมนุษย์สัตว์และท่านพ่อมนุษย์สัตว์!
คราวนี้ถึงตาเจว๋ยที่ตกตะลึง ปลายหูที่ขนฟูตั้งชันขึ้น เขาเงยใบหน้ากลมสีดำขลับขึ้นมามองเขานิ่ง
เสียงของหลันอ่อนโยนยิ่งนัก “ดวงตาของเจ้าช่างงดงาม”
“เหมือนท้องฟ้าหลังฝน”
เจว๋ยอ้าปาก แต่กลับไม่มีเสียงใดเปล่งออกมา เขาคาบเสื้อผ้าวิ่งไปหลังต้นไม้ แปลงร่างเป็นมนุษย์และสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
“กลับถ้ำกันเถิด” หลันใส่ผลไม้ลงในถุงหนังมนุษย์สัตว์ ปล่อยมือข้างหนึ่งว่าง ราวกับตอนที่มานั้น จับมือเด็กน้อยค่อย ๆ เดินผ่านพงไม้หนาทึบ
เจว๋ยเงยหน้ามองหลันเป็นระยะ ๆ ชั่วขณะหนึ่งก็พลันตระหนักว่า ยามที่ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ยิ้มให้บ้างเป็นครั้งคราว ช่างคล้ายกับท่านพ่อของเขายิ่งนัก