เกิงซวนเซจะลุกขึ้นมา ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หมัดหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่หน้ากลับมาอีก
เจ็บจนตาเขาเห็นดาววาบพร่าไปหมด
เกิงยกมือป้องใบหน้า ในความโกรธมีแววตื่นตะลึง: "ม่อ?"
ม่อสีหน้าเย็นชา กำเสื้อเกิงแน่นแล้วกระแทกเขาลงกับพื้นอย่างแรงอีกครั้ง
ม่อยืนมองลงมาจากที่สูง สีหน้าปกคลุมด้วยเงามืด เอ่ยออกมาทีละคำ: "เจ้าทำร้ายเขา?"
แผ่นหลังกระแทกเข้ากับหินอย่างแรง ใบหน้าเกิงซีดขาวในทันใด เขาใช้มือกุมเอวไว้ สูดปากด้วยความเจ็บ
"ใคร? ไป๋เจ๋อ?" เกิงบิดเบือนสีหน้า "เขาบอกเจ้าว่าข้าทำร้ายเขา?"
ม่อเอาเท้าเหยียบลงบนขาพิการข้างนั้นของเกิงโดยตรง: "ข้าเตือนเจ้าไปแล้ว"
เกิงกลับหัวเราะออกมา: "เจ้าเคยพูด แต่เจ้าควบคุมไป๋เจ๋อได้หรือ? เขาเต็มใจมาหาข้าเอง"
"ไม่ว่าเป็นมนุษย์สัตว์ที่เก่งกาจเพียงใด ก็ใช่ว่าจะต้องอ้อนวอนให้เขามองดูเพิ่มอีกสักหน่อยไม่ใช่หรือ?"
ม่อออกแรงกะทันหัน เกิงพลันเงียบเสียงไป หน้าผากเริ่มมีเหงื่อเย็นไหลซึม
ม่อนำคมมีดมาจ่อไว้บนผิวหนังตรงลำคอของเกิง กดลงเล็กน้อย ละอองเลือดก็ซึมออกมา
ร่างของเกิงพลันเกร็งแข็ง น้ำเสียงในที่สุดก็เริ่มตื่นตระหนก: "ข้าคือท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของไป๋เจ๋อ หากเจ้ากล้าลงมือ เขาไม่มีทางให้อภัยเจ้า!"
ม่อจ้องมองเกิงด้วยแววตาเย็นชา แต่มือที่กำด้ามมีดกลับชะงักไปชั่วขณะ
เกิงคิดว่าคำพูดของตัวเองได้ผล เสียงไม่สั่นแล้ว: "เจ้าต้องเข้าใจว่า ไป๋เจ๋อฟังคำผู้ใดมากที่สุด"
ถึงขั้นเริ่มข่มขู่: "หากเขารู้ว่าเจ้า—"
ทว่า ยังไม่ทันพูดจบ ม่อก็กระแทกหมัดใส่เกิงอีกหลายหมัด ไม่ให้โอกาสเขาพูดต่อเลยแม้แต่น้อย