ไป๋เจ๋อไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่ายๆ สายตากวาดมองกองไฟที่กำลังลุกไหม้ข้างมือ เขาดิ้นรนพยายามยื่นมือไปทางนั้น
อย่างไม่ทันตั้งตัว ไป๋เจ๋อคว้าท่อนฟืนที่ติดไฟอยู่ครึ่งหนึ่งมา แล้วจ่อเข้าใส่ตัวลิงซ์ยักษ์
ข้าจะเผาขนแกให้หัวล้านเป็นลา!
กลิ่นขนสัตว์ไหม้คละคลุ้งไปทั่วอากาศในทันใด
เกิงหันขวับ แผ่นท้องเปลี่ยนเป็นสีดำปนเหลืองเป็นหย่อมๆ ในพริบตา
ความร้อนจากขนลามมาถึงผิวหนัง เขาตกใจแทบสิ้นสติ รีบตะกุยขนด้วยอุ้งเท้า
ไป๋เจ๋อฉวยโอกาสนั้นลุกนั่ง แล้วก็จับท่อนฟืนด้านที่ยังมีไฟจ่อใส่หน้าลิงซ์ยักษ์ต่อ
หนวดของเกิงหงิกงอในทันที และหดหายไปอย่างรวดเร็วจนตาเห็น
ไป๋เจ๋อเหวี่ยงท่อนฟืน ถือเสียว่าได้ระบายอารมณ์แล้ว!
หยวนกับไป๋ชิงอุทานด้วยความตกใจ รีบกรูเข้าไปดับไฟบนตัวเกิง
ไป๋เจ๋อถือโอกาสนั้นวิ่งตึงตังออกไปข้างนอก
เกิงโกรธแค้นจนลุกโชน ยกขาที่บาดเจ็บวิ่งไล่ตาม
คนย่อมวิ่งสู้สัตว์ไม่ได้ ต่อให้เป็นสัตว์พิการก็ตาม
ไป๋เจ๋อวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกพุ่งเข้าใส่จนล้มลงอีกครั้ง
เขาเจ็บจนต้องกัดฟันแน่น รู้สึกว่าถึงไม่ถูกกัดตาย ก็คงถูกทุ่มจนตายเสียก่อน
การเผาหนวด นี่มันทั้งหยามเกียรติและท้าทายเกิงอย่างมหันต์!
เกิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจริงๆ เขี้ยวอันแหลมคมของเขาอยากจะจิกเข้าไปในคอของไป๋เจ๋อให้สาแก่ใจ
ไป๋เจ๋อรู้สึกว่าชีวิตน้อยๆ ของตนคงไม่รอดแน่ ได้แต่หวังว่าม่อจะต้องแก้แค้นแทนตนให้ได้ สั่งสอนไอ้แก่ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่านี่ให้หลาบจำ
ฮืด...เจ็บคอชะมัด...
ไป๋เจ๋อรู้สึกว่าตนได้กลิ่นคาวเลือดแล้วด้วยซ้ำ
ขนบนตัวเกิงถูกไฟลวกไปไม่น้อย เขาจวนเจียนจะระเบิดตึงอยู่แล้ว
หยวนกับไป๋ชิงเห็นสถานการณ์ไม่ดี ก็รีบพยายามเข้ามาห้าม
ตอนนั้นเอง เจว๋ยที่กำลังคาบเหยื่อเดินกลับบ้าน อยู่ดีๆ ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในอากาศ เขาหยุดเดินแล้วสูดดมออกแรง