ไป๋เจ๋อตักซุปไก่ให้ม่อเต็มชามใหญ่ บนผิวซุปลอยเก๋ากี้กับพุทราจีนสีแดงแป๊น
ดูก็รู้ว่าบำรุงมาก
ม่อกินทั้งน้ำซุปและเนื้อจนหมดเกลี้ยง
ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะพอใจมากกับสถานะ 'ผู้บาดเจ็บ' ของตัวเอง และยอมรับความเอาใจใส่ดูแลจากไป๋เจ๋ออย่างเปิดเผย
เจว๋ยหันมองท่านพ่อมนุษย์สัตว์บ่อย ๆ รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ
บ่ายนี้ ชิงกับเหยียนพาลูกเล็กมาเยี่ยมไป๋เจ๋อ แต่สายตากลับถูกม่อที่นั่งผึ่งแดดอยู่นอกถ้ำดึงดูดไป
เหยียนเห็นเขาสบาย ๆ อย่างนั้น ก็เดินเข้าไปหมายจะตบไหล่เล่น แต่ไป๋เจ๋อที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบจับมือไว้ทันควัน
"เขาบาดเจ็บที่ไหล่"
เหยียนมองสำรวจม่อแล้วถามอย่างงง ๆ "ทำไมข้าจำไม่ได้ว่าเจ้าบาดเจ็บ"
ม่อปรายตามองเขาแล้วตอบเรียบ ๆ "ไปสู้กับเกิงมานัดหนึ่ง"
เหยียนทำท่าสงสัย "เขาทำให้เจ้าบาดเจ็บได้เหรอ"
ม่อไม่ตอบ แต่ยกมือไปลูบตรงแผล
"ปวดอีกแล้วเหรอ" ไป๋เจ๋อเปิดชายเสื้อตรงปกคอเขาออกดูด้วยความเป็นห่วง
ม่อส่ายหัว "ไม่เป็นไร"
เหยียนก็ชำเลืองมองตาม... อะไรวะ ก็แค่รอยข่วนไม่กี่รอย จะแสร้งทำเป็นอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ
ยังไม่ถึงวัยที่จะไร้ประโยชน์ขนาดนั้นสักหน่อย
เหยียนเห็นแววตาที่ม่อมองไป๋เจ๋อก็เข้าใจปุ๊บ
เออ นี่คนมันตั้งใจทำ สวมบทบาทชัด ๆ
ซียังค่อนข้างซื่อ เขาถามด้วยความเคารพยกย่อง "ม่อ เจ้าไปล้างแค้นให้ไป๋เจ๋อเหรอ"
ม่อพยักหน้า "อืม"
"เจ้าเก่งมากเลย" ซีพูดจบก็ถามต่อ "ครั้งหน้าเรียกข้าไปด้วยได้ไหม"