ไป๋เจ๋อนั่งขัดสมาธิบนพื้น ทำหน้ากลุ้มใจ “ข้าก็ยังไม่ได้ตกลงเลยนะ เหตุใดม่อถึงโกรธข้าเช่นนี้”
“ข้ามีคำถาม” ซิงเท้าคางมองไป๋เจ๋อ ใบหน้าจริงจัง
ชิงกับไป๋เจ๋อคิดว่านางมีไอเดียดี จึงนั่งตัวตรง “อะไรหรือ”
ท่ามกลางความคาดหวังของทั้งสอง ซิงก็โพล่งออกมา “ไอ้มนุษย์สัตว์ที่ชื่อฮ่าวนั่นหล่อไหม”
“?” ไป๋เจ๋อทำหน้างุนงง “สองเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกัน”
“เกี่ยวสิ!” ซิงกะพริบตาปริบ ๆ “ถ้ามนุษย์สัตว์นั่นหล่อ ข้าว่าคำแนะนำของเขาก็น่าสนใจดีนะ”
“เจ้าก็แค่มีคู่สองคน”
ซิงวิเคราะห์อย่างมีหลักมีเกณฑ์ “ไหน ๆ เขาก็มาจากเผ่าเสือขาว คงเก่งไม่เบา แถมยังหล่ออีก ถึงตอนนั้นให้เขากับม่อผลัดกัน คนหนึ่งออกล่า อีกคนทำงานบ้านอยู่กับเจ้า ดีจะตาย”
“ม่อจะได้ไม่ต้องเหนื่อยอยู่คนเดียว”
ซิงภูมิใจกับความคิดนี้มาก ไป๋เจ๋อได้คู่ที่ทั้งหล่อทั้งเก่ง ฮ่าวก็สมหวัง แถมงานของม่อก็ยังมีคนช่วยแบ่งเบา
ถ้าม่อได้ยินคำพูดนี้ตอนนี้ คงได้แต่ตอบว่า ฮ่า ๆ ขอบคุณมาก! (ลับมีดครึกราก)
“?” ไป๋เจ๋องงสุด ๆ หันไปถามชิง “อย่างนี้ก็ได้หรือ”
ชิงตอบตามตรง “มีกรณีแบบนั้นอยู่ แต่... อืม... น้อยมาก”
ตอนนั้นที่ฮ่าวบอกว่ามีคู่ได้สองคน ไป๋เจ๋อนึกว่าเขาพูดบ้า ๆ กลับกลายเป็นว่ามีอยู่จริง