ไป๋เจ๋อพูดตะกุกตะกักว่า “เรื่องวันนี้… อย่าโกรธอีกเลยนะ ได้ไหม”
ม่อไม่ตอบ
“วันนี้เป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ และคำพูดของเขา เจ้าก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
“เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่มีทางไปเป็นคู่ของคนอื่นแน่ เราสองคนอยู่ด้วยกันดี ๆ แบบนี้ ข้าพอใจมากแล้ว”
ร่างของม่อโน้มเข้ามาเล็กน้อย ราวกับจะโอบคลุมไป๋เจ๋อไว้ ดวงตาคมลึกของเขาส่องประกายสีทอง ม่านหมองหม่นในนั้นกำลังค่อย ๆ จางหายไป
ไป๋เจ๋อไม่ได้รับเสียงตอบรับ คิดว่าตัวเองพูดไม่พอ นึกถึงคำแนะนำของซิงขึ้นได้ จึงกระแอมเบา ๆ
“ข้าไม่ชอบเจ้ามนุษย์สัตว์ที่ชื่อฮ่าวนั่นแม้แต่นิดเดียวเลย ที่ข้าทำดีกับเขา เพราะเขาช่วยชีวิตข้าไว้เท่านั้น”
“แล้วเขาก็ไม่หล่อ ไม่หุ่นดีเท่าเจ้าด้วย ดูเจ้าสิ หัวไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว แถมมีซิกแพคอีกตั้งเยอะ คนอื่นฝึกแทบตายยังไงก็ไม่มีทางเทียบได้”
ไป๋เจ๋อแอบชำเลืองมองม่อ แต่ว่าสีหน้าอีกฝ่ายเรียบเฉยเกินไป ทำให้ไป๋เจ๋อเดาไม่ถูกเลย
ได้แต่ชมต่อไป
“เจ้ายังเก่งมาก ๆ กล้าหาญดุดัน ทุกครั้งก็ล่าเหยื่อได้ตั้งมากมาย ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจมากจริง ๆ…”
…
ว่ากันว่าไป๋เจ๋อระบายคำที่เขาคิดได้ในหัวออกมาจนหมดสิ้น
ในแววตาสะท้อนภาพใบหน้างดงามอ่อนโยนนั่น ม่อเองก็ไม่ทันสังเกตว่าริมฝีปากของตนยกขึ้นเป็นเส้นโค้ง
หลังจากหลีและเฉินกับพรรคพวกกินอิ่มหนำสำราญกันแล้ว ก็ว่างไม่มีอะไรทำ ย่องเบา ๆ ไปด้านหลังม่อกับไป๋เจ๋อ ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ นั่งยองเรียงแถวกัน หูตั้งเชิดขึ้นสูง