เมื่อเห็นทั้งสองกำลังจะลงไม้ลงมือกันอีก ไป๋เจ๋อก็กอดแขนของม่อไว้แน่น “ใจเย็น ใจเย็น ใจเย็นก่อน!”
แล้วรีบพูดกับฮ่าวว่า “ข้ามีคู่แล้ว”
งั้นก็เพราะมีคู่แล้วถึงปฏิเสธตนรึ?
ดวงตาของ่าวเป็นประกายขึ้นมาทันที “ไม่เป็นไรหรอก เจ้าแยกกับเขาเสียก็พอ”
“เรากลับไปเผ่าเสือขาวด้วยกันเดี๋ยวนี้ได้เลย”
เอ่อ… วิธีคิดของคนคนนี้…
ไป๋เจ๋อรีบพูดว่า “พวกเราสองคนอยู่กันดีมาก ความรู้สึกเราดีมาก”
ฮ่าวที่เมื่อครู่ยังดูสดใสกระปรี้กระเปร่า ก็เหี่ยวเฉาลงทันที “งั้นหรือ…”
เขาจ้องไป๋เจ๋ออย่างอาลัยอาวรณ์ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก “ไม่เป็นไร พวกเราอยู่ด้วยกันได้ เจ้ามีคู่สองคนก็ได้”
“?!” ไป๋เจ๋ออ้าปากค้าง พูดไม่ออก ไม่ใช่… นี่มัน…
แบบนี้ก็ได้ด้วยรึ?
ที่ทวีปอสูรเทพ มนุษย์กึ่งสัตว์คนหนึ่งจะมีคู่มนุษย์สัตว์หลายคนก็ได้ แน่นอนว่านี่เป็นส่วนน้อย แต่ถ้าเจ้าทำเช่นนั้นจริง คนอื่นก็ไม่พูดอะไร
แต่สำหรับมนุษย์สัตว์แล้ว อาจไม่ใคร่ยินดีนัก
ไป๋เจ๋อจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร โลกทัศน์ของเขาถูกกระแทกอย่างแรง เขาเงยหน้ามองม่อ “พวกเจ้านี่… ยังทำแบบนี้ได้ด้วยรึ?”
ม่อหน้าตึงเครียด บรรยากาศรอบตัวกดดันอย่างมาก เอ่ยเสียงเข้มว่า “เจ้าอยากได้?”
ไป๋เจ๋อรีบส่ายหน้า อย่าว่าแต่ม่อจะยอมไหมเลย ตัวเขาเองก็รับไม่ได้ก่อนแล้ว
“เจ้าอย่ากลัวเขาเลย” ฮ่าวกล่าวด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม “เป็นไง? ได้ไหม?”
เขาเริ่มเพ้อฝันไปแล้ว “พวกเราจะพยายามอยู่ร่วมกันอย่างสงบ”