โลกนี้ไม่มีนาฬิกาปลุก ไป๋เจ๋อกลัวว่าตัวเองจะนอนเลยเวลา จึงย้ำแล้วย้ำอีกกับม่อและเจว๋ยว่าต้องจำเอาไว้ด้วยนะ ปลุกเขาก่อนเวลาด้วย
พ่อลูกพยักหน้า ให้เขาวางใจไปนอนได้
กะประมาณว่าตอนตีสองกว่า กองไฟในถ้ำถูกจุดขึ้นใหม่ แสงไฟสีเหลืองอุ่นวูบไหวบนผนังหิน ความหนาวเย็นยามค่ำคืนจางหายไปมาก
ม่อกำลังทำอาหารเช้า ทอดแผ่นแป้งไข่ ย่างเนื้อย่างสัตว์อู๋โยวหลายชิ้น ในหม้อหินยังนึ่งผลไม้สีแดงลูกใหญ่ไว้ด้วย
เจว๋ยที่ได้ยินเสียงขยี้ตา พอเห็นท่านพ่อนอนหลับสนิท ก็ค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงเงียบ ๆ ด้วยตัวเอง
เขาเดินไปข้างกองไฟ ยังตาปรือ "ท่านพ่อมนุษย์สัตว์"
ม่อยื่นแผ่นแป้งไข่ที่ทอดเสร็จให้เจว๋ย "กินข้าวเสร็จแล้ว เจ้ากับซีไปหาหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ด้วยกัน"
"ได้" เจว๋ยกัดแผ่นแป้งไข่ร้อน ๆ คำหนึ่ง ถาม "ให้ไปปลุกท่านพ่อตอนนี้เลยไหม"
"ไม่รีบ"
รอจนอาหารทำเสร็จหมดแล้ว ม่อถึงให้เจว๋ยไปเรียกไป๋เจ๋อ
เจว๋ยเดินไปข้างเตียง เขย่าผ้าห่มที่ไป๋เจ๋ออยู่ข้างในเบา ๆ "ท่านพ่อ ตื่นได้แล้ว"
ไป๋เจ๋อตอนนี้กำลังง่วงอยู่พอดี หลับตาอยู่ ตอบกลับมาอืมมึนงงงวย ก็ไม่มีเสียงอะไรอีก
เจว๋ยหมอบอยู่ขอบเตียง เรียกอย่างอดทนต่อไป "ท่านพ่อ ตื่นมากินข้าวแล้ว"
"อืม... พวกเจ้ากินเถอะ..." เสียงไป๋เจ๋อเจือด้วยความง่วงเต็มที่ พลิกตัว หดหัวเข้าไปในผ้าห่มอีก
ดึกดื่นขนาดนี้กำลังง่วงอยู่เลย ฟ้าก็หนาว ในผ้าห่มอุ่นจนไม่มีใครอยากออกมา