ในป่าพงไพรมีพืชพรรณขึ้นหนาทึบ เสือดำทะยานลัดเลาะไปท่ามกลางแมกไม้ หยดน้ำค้างบนกิ่งใบกระเด็นใส่ใบหน้าของไป๋เจ๋อ ความเย็นวาบปลุกให้เขาสะดุ้งตื่นเต็มตา
ไป๋เจ๋อใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าแล้วโน้มตัวต่ำลงอีก ฝ่ามือทั้งสองจมลงในขนนุ่มละมุนของเสือดำ แนบชิดกับผิวหนังอุ่นร้อนของอีกฝ่าย
ฟากฟ้าทิศตะวันออกค่อยๆ ปริแตกเป็นรอยแยก ปล่อยแสงสีเทาซีดจางออกมา
กระดูกอันแข็งแกร่งของเสือดำขณะวิ่งเร็วพากล้ามเนื้อกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ไป๋เจ๋อปรับตัวจนชินกับความโยกคลอนตั้งแต่แรกได้แล้ว เปลือกตาของเขาก็เริ่มหย่อนต่ำลงช้าๆ
ทั้งหนาวทั้งง่วง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ดวงตะวันก็โผล่พ้นขอบฟ้า ส่องลอดผ่านช่องว่างของกิ่งใบเหนือศีรษะ มองเห็นท้องฟ้าแต้มสีแดงเรื่อ
ไอหมอกบางตาพลิ้วไหวทอประกายเข้าสู่สายตา
เส้นทางภูเขาเบื้องหน้าไม่ได้เดินง่ายนัก เต็มไปด้วยก้อนหินเกลื่อนกลาด
ขณะที่เสือดำกระโจนทะยานครั้งใหญ่ ร่างของไป๋เจ๋อบนหลังก็ลื่นไถลอย่างแรง จังหวะที่กำลังจะร่วงหล่นนั้นเอง เขาก็ได้สติกลับคืนมาฉับพลัน รีบโอบกอดม่อไว้แน่น
เสือดำที่เพิ่งแตะพื้นหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังวิ่ง หันศีรษะมามองทางด้านหลัง
“ข้าไม่เป็นไร รีบเดินทางเถอะ” ไป๋เจ๋อลูบหลังของม่อเบาๆ
เมื่อรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลานอน เขารีบกัดกระพุ้งแก้มตัวเองแรงๆ หนึ่งที เรียกสติให้ตื่นตัวขึ้นใหม่
ยามเสือดำวิ่ง ท่วงท่าของมันสง่างามอย่างยิ่ง แม้แต่แนวโค้งของมัดกล้ามก็งดงามถึงเพียงนี้ ทั้งความเร็วและพละกำลังล้วนเป็นเลิศเหนือผู้ใด
ขบวนเดินทางกลุ่มนี้ กว่าจะหยุดพักกันที่ริมลำธารแห่งหนึ่งก็ล่วงเลยมาเกือบถึงเที่ยงวัน