ม่อดีดตัวขึ้นตรง ขยับมาชิดขอบเตียง เอื้อมมือจับข้อเท้าขาวเนียนเรียวเล็กของไป๋เจ๋อไว้ "เช้านี้อยากกินอะไร?"
ไป๋เจ๋อพยายามถีบเขา แต่กลับถูกม่อดึงเข้าหาตัว แผ่นเท้าถูกกดลงบนอกเปลือยเปล่า ผ่านผิวเนื้ออุ่นผ่าว ราวกับสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นตุบ ๆ อย่างแข็งแรงอยู่ข้างใน
"ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว" ม่อเอ่ยอย่างจริงจัง
ไป๋เจ๋อจำไม่ได้แล้ว ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เขาขอโทษ พูดวนไปมาก็แค่ประโยคพวกนี้—"ข้าผิดไปแล้ว ขอโทษ เจ้าตบข้าเถิด อย่าโกรธเลย" แล้วก็เติมคำว่า "ที่รัก" เข้าไปอีก
ทว่าไป๋เจ๋อก็ยังใจอ่อนอยู่ชั่วขณะ เขาเบือนหน้าหนี "เจ้าขอโทษข้า เพียงเพราะเรื่องนี้ถูกข้าจับได้"
"เจ้าไม่ได้ตระหนักเลยสักนิด ว่าที่จริงตัวเองผิดตรงไหน"
"ข้ารู้!" ม่อรีบเอ่ยปาก "ข้าไม่ควรทำให้เจ้าเป็นห่วง ไม่ควรปิดบังเจ้า"
ไป๋เจ๋อส่ายหน้า จ้องมองเขาอย่างแน่วแน่ "เหตุผลที่ข้าโกรธ ไม่ใช่เพราะเจ้าปิดบังข้า ใคร ๆ ก็ล้วนมีความลับของตน นั่นเป็นเรื่องปกติ"
"แต่ เจ้าไม่เคยแยแสร่างกายตัวเองเลย หรือเจ้าคิดว่าร่างกายของเจ้าไม่สำคัญ"
"ก่อนหน้านี้ ตอนข้าไม่อยู่ แต่ตอนนี้ ข้ากลับมาแล้ว เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าอยากให้พวกเราทุกคนอยู่ดีมีสุข"
"ข้าอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป ข้ารับไม่ได้หากขาดเจ้า แม้จะเป็นความเสี่ยงเพียงน้อยนิด ข้าก็หวาดกลัว"
สิ้นคำพูด ม่อก็คุกเข่าลงกับพื้นตรง ๆ โอบเอวไป๋เจ๋อไว้ ซบหน้าลงบนท้องเขา "ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปจริง ๆ"