เจว๋ยนำเสื้อผ้าของตนไปแขวนไว้ข้างชุดของท่านพ่อ จากนั้นเดินไปที่เตียง ยื่นมือไปลูบหมอนของไป๋เจ๋อ แล้ววางหมอนน้อยของตนชิดติด
ท่านพ่อจะมานอนเป็นเพื่อนตนคืนนี้—หลังจากแน่ใจแล้ว มุมปากของเจว๋ยก็ยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ แต่พอยินดีได้ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงม่อขึ้นมา
ทำไมท่านพ่อถึงไม่ไปนอนกับท่านพ่อมนุษย์สัตว์?
ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ยอมด้วยงั้นหรือ?
หรือว่า—
สีหน้าของเจว๋ยเคร่งขรึมขึ้นทันที เขาเดินออกจากถ้ำอย่างกระวนกระวาย มานั่งลงข้างๆ ไป๋เจ๋อ
ม่อกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างหม้อ คนซุปอาหารทะเลที่ต้มอยู่ข้างใน
เจว๋ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วถามไป๋เจ๋ออย่างระมัดระวังว่า “ท่านพ่อ ท่าน... ไม่เอาท่านพ่อมนุษย์สัตว์แล้วหรือ?”
มือที่คนซุปของม่อชะงัก เงยหน้าขึ้นทันใด สายตาจ้องเขม็งไปที่ไป๋เจ๋อ
“เปล่า” ไป๋เจ๋อยิ้ม ลูบศีรษะเด็กน้อย
“แล้วของในถ้ำล่ะ?” แม้เจว๋ยจะไม่ชอบที่ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ยึดครองท่านพ่อตลอด แต่เขารู้ว่าท่านพ่อมนุษย์สัตว์รักท่านพ่อมาก หากท่านพ่อไม่เอาท่านพ่อมนุษย์สัตว์แล้ว ท่านพ่อมนุษย์สัตว์คงเสียใจมาก
เจว๋ยชอบบ้านตอนนี้ ชอบบ้านที่ท่านพ่อรักท่านพ่อมนุษย์สัตว์ และท่านพ่อมนุษย์สัตว์ก็รักท่านพ่อ
“ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของเจ้าทำผิด ถูกลงโทษให้นอนคนเดียว” ไป๋เจ๋ออุ้มเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมกอด กระซิบเบาๆ “ท่านพ่อมานอนเป็นเพื่อนเจ้า ดีไหม?”
เจว๋ยเงยหน้าขึ้น พอดีกับที่สบตาคู่นั้นของม่อซึ่งเต็มไปด้วยความน้อยใจ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่แท้ก็ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ทำผิดนี่เอง