เมื่อเห็นมนุษย์กึ่งสัตว์พูดกับตน ฮ่าวก็ถึงกับใจพองโต มุมปากยกโค้งขึ้นเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวเสือที่สั่นไหวระรื่น
ไป๋เจ๋อย่อตัวลงนั่งอย่างตั้งอกตั้งใจ พลางแนะนำสินค้าของตนให้ฮ่าวและคนอื่น ๆ ฟัง
ฮ่าวเองก็ย่อตัวลงเช่นกัน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงอ่อนเป็นประกายวิบวับ จ้องมองไป๋เจ๋อพร้อมรอยยิ้มท่าทางเซ่อ ๆ
ทันใดนั้น มีดกระดูกงดงามราวหยกเล่มหนึ่งก็ปาดผ่านข้างหน้าฮ่าวมาเสียเฉียดผิว ส่งผลให้มนุษย์สัตว์หนุ่มจำต้องถอยกรูดออกไป
ม่อเก็บมือกลับมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทว่าข้อมือที่หมุนควงมีดกลับเหวี่ยงวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเสี้ยววินาทีถัดไป มีดนั่นจะพุ่งเข้าใส่เต็มแรง
ไป๋เจ๋อถามว่า "มีอะไรที่อยากได้ไหม?"
ฮ่าวไม่ได้เบนสายตาไปไหนแม้แต่น้อย เพียงแต่ผงกศีรษะรัว ๆ "อยาก... อยากได้"
เผ่าเสือขาวเป็นชนเผ่าใหญ่ที่เลื่องชื่อไปทั่วทุกสารทิศ ไป๋เจ๋อจึงคาดหวังกับสินค้าของพวกเขามากทีเดียว
เขากล่าวว่า "ข้าขอดูของของพวกเจ้าหน่อยได้ไหม?"
"ได้สิ คราวนี้ชนเผ่าข้านำหนังมนุษย์สัตว์มามากมาย เจ้าชอบสีไหน?"
ฮ่าวคะยั้นคะยอเชื้อเชิญ "หรือจะเดินไปเลือกกับข้าเลยดีล่ะ?"
ม่อมีสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม ปลายมีดกระดูกอันคมกริบตวัดเข้าประชิดลำคอของฮ่าวในพริบตา น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่อล้นด้วยการคุกคาม "ไสหัวไปให้ไกล"
ฮ่าวไม่มีท่าทางตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แถมยังเกร็งคอแข็งขืน ราวกับจะยื่นคอเข้าใส่คมมีดเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ผู้คนหน้าร้านที่กำลังเลือกของอยู่ต่างเงียบงันลงทันที สายตาจับจ้องมาที่นี่เป็นตาเดียวกัน
จะมาทำให้ธุรกิจของเขาเจ๊งไม่ได้นะ!
ไป๋เจ๋อรีบเอื้อมมือทั้งสองข้างกอบกุมมือที่กำด้ามมีดไว้แน่นของม่อ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือนั้นกลับมาอย่างทะนุถนอม พลางฉีกยิ้มให้กับทุกคน "เขามือลื่นน่ะ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ทุกคนเลือกดูต่อเถอะ"