แต่การวางเรียงอย่างเป็นระเบียบเช่นนี้ ย่อมเป็นสิ่งของที่มีประโยชน์แน่นอน
เจว๋ยเปิดหน้าต่างห้องเก็บของให้กว้างขึ้นอีกหน่อย แล้วปิดประตูให้สนิท จึงออกไปให้อาหารเหล่าสัตว์ตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องรออยู่หน้าถ้ำ ระหว่างนั้นก็ถือโอกาสเก็บไข่อสูรร้องก้าบกับอสูรก๊อกๆ ไปด้วย
อากาศร้อนแล้ว มูลสัตว์ก็ต้องเก็บกวาดให้ทัน หญ้ารกหน้าถ้ำโตเร็วมาก ต้องตัดแต่งทุกช่วงเวลา ไม่เช่นนั้นจะดึงดูดแมลงตัวน้อยมาเต็มไปหมด
เจว๋ยผู้ขยันขันแข็งหยิบเครื่องมือขึ้นมาแล้วเริ่มลงมือทำงาน
……
ไป๋เจ๋ออยากจะลงเดินระหว่างทาง แต่ม่อเหมือนจะติดใจการแบกเสียแล้ว มือหนาแข็งแรงประคองใต้เข่าของเขาไว้ เดินต่อไปอย่างมั่นคง
ผู้คนสัญจรไปมาพอสมควร ไป๋เจ๋อรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขาก้มลงไปกระซิบข้างหูม่อว่า "กลับทางทางเล็กตรงชายระหูชนเผ่ากันเถิด"
ม่อตอบ "อืม"
พอไร้ผู้คน ไป๋เจ๋อก็เริ่ม "แหยม" อย่างกล้าหาญขึ้นมา บางทีก็บีบใบหูม่อ บางทีก็ขยี้ศีรษะของอีกฝ่าย
ม่อยังคงสุขุมเยือกเย็นเช่นเคย กระทั่งคู่ของตนเริ่มจั๊กจี้เอวเขา ซึ่งเป็นจุดที่จั๊กจี้ที่สุด จึงอดไม่ได้ที่จะห้าม "อยู่นิ่งๆ หน่อย"
"วันนี้เจ้ายกของตั้งมากมาย" ไป๋เจ๋อเอียงศีรษะ ใช้นิ้วจิ้มแก้มม่อเบาๆ ให้บุ๋มเป็นลักยิ้มน้อยๆ เขาถาม "ไม่เหนื่อยหรือ?"
ม่อหันมาคลอเคลียปลายจมูกของคู่ "ไม่เหนื่อย เจ้าเบามาก"
ไป๋เจ๋อทำเป็นล้อเลียน "เก่งขนาดนี้เชียว?"
ม่อไม่ได้ปฏิเสธ แถมยังส่งเสียง "อืม" อย่างเห็นด้วย
ไป๋เจ๋อโน้มเข้าไป จูบเขาฟอดหนึ่ง "เช่นนั้นเจ้าแบกข้าไปตลอดได้หรือไม่?"