เนื้อนุ่มหอมหวาน รสชาติช่างวิเศษยิ่ง
ไป๋เจ๋อกัดเข้าไปหนึ่งคำ สีหน้าเต็มไปด้วยความลื่มล้ำ เปี่ยมสุขจนแทบจะมีความฟุ้งซ่านออกมา
บรรดามนุษย์สัตว์เห็นดังนั้น ราวกับได้พบมิตรแท้ จึงยื่นทุเรียนชิ้นใหญ่มาให้อีก ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี “อันนี้นุ่มกว่า รสชาติจะดีกว่าด้วย”
ตอนที่ม่อทำงานเสร็จเดินตามหามาถึง ก็เห็นคู่ของตนนั่งอยู่ข้างแผงลอยของอีกฝ่าย ในมือกำสิ่งสีเหลืองส่งกลิ่นเหม็น ก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย แก้มทั้งสองข้างกระเพื่อมตุ่ยๆ
เขาเดินเข้าไป กวาดตามองมนุษย์สัตว์ที่อยู่ตรงหน้าอยู่รอบหนึ่ง แล้วถามไป๋เจ๋อว่า “กินอะไรอยู่?”
“ทุเรียน” ไป๋เจ๋อเงยหน้าขึ้น หรี่ตาลง ยิ้มอย่างมีความสุข “พวกเขาเรียกผลหนาม”
“อร่อยมากนะ” ไป๋เจ๋อพูดพลางหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมา ยื่นให้ม่อ “ลองไหม?”
ม่อก้าวถอยหลังเล็กน้อยอย่างไม่ให้รู้ตัว ปฏิเสธการป้อนของคู่อย่างที่แทบไม่เคยทำ “ข้าเพิ่งกินอะไรมา อิ่มจนแน่น”
“งั้นก็ตามนั้น” ไป๋เจ๋อแสดงความเสียดาย
กลิ่นเหม็นรุนแรงยิ่งชัดขึ้น สีหน้าของม่อดูซับซ้อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก บอกกับไป๋เจ๋อว่า “อย่ากินมากนัก”
“กลางวันยังต้องกินข้าวอีก”
หลังจากไป๋เจ๋อกินทุเรียนชิ้นสุดท้ายในมือหมดแล้ว ก็ลุกขึ้นยืนอย่างอิ่มเอม กางนิ้วที่เหนียวเหนอะหนะ ยิ้มออกมา “อาจจะกินข้าวเที่ยงไม่ลงแล้ว ข้าก็อิ่มจนแน่นเหมือนกัน”