ฤดูฝนช่างแปรปรวน วินาทีก่อนยังมีแดดจ้า วินาทีต่อมาเมฆดำก็บดบังดวงอาทิตย์ สายฝนโปรยปรายลงมา บ่ายที่สดใสร้อนอบอ้าวพลันหม่นมืดลงทันที
เมื่อซิงได้ยินเสียง เขาก็รีบเดินไปนอกถ้ำ เก็บผ้าและเครื่องนอนที่ตากไว้ แต่ทันทีที่ยกมือขึ้น จู่ๆ ก็มีอาการปวดเสียดอย่างรุนแรงที่ท้อง
เขาเริ่มทรงตัวไม่อยู่ ย้ายตัวเองไปพิงต้นไม้ข้างๆ อย่างทุลักทุเล มือยันลำต้นไว้ เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก หายใจเริ่มถี่กระชั้น
สายฝนกระทบร่างเย็นเฉียบ ซิงกัดฟันแน่น พยายามเดินกลับถ้ำ แต่เขาเจ็บเกินไป กระทั่งมือยังสั่นเทา
ทางด้านหลีเพิ่งไปรับอาหารมาเสร็จ เมื่อเห็นจู่ๆ ฝนก็เทลงมาหนัก รีบเร่งกลับไปยังถ้ำของตน ทันทีที่เห็นคนใต้ต้นไม้ชัด หัวใจแทบกระเด็นออกมานอกอก
"เป็นอะไร เจ้าเป็นอะไรไป ซิง ไม่สบายตรงไหน"
ซิงตาแดงก่ำ หน้าซีดขาว "เจ้าเพิ่งกลับมา...เพิ่งกลับมา..."
"ขอโทษ ขอโทษ...ขอโทษนะ เป็นความผิดข้าเอง..." หลีปวดใจแทบขาด อุ้มคู่ของตนวิ่งเข้าไปในถ้ำ "ข้าจะไปตามคนมา เดี๋ยวก็กลับมา...ไม่เป็นไร เจ้าจะไม่เป็นไร..."
เสือดำตัวหนึ่งวิ่งฝ่าสายฝน เสียงคำรามตื่นตระหนกและรีบร้อนดังขึ้นในระหูชนเผ่า
ไป๋เจ๋อและชิงได้ข่าว รีบร้อนมาถึง ก็ได้ยินเสียงร้องไห้นุ่มนวลดังมาจากในถ้ำ ทั้งสองถามอย่างร้อนใจ "ซิงเป็นยังไงบ้าง"
หลินยิ้มเต็มหน้า "ซิงหลับไปแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดี"