ร้อนแรงขนาดนี้เชียว?
ไป๋เจ๋อแปลกใจเล็กน้อย เพราะอีกฝ่ายยังมีส่วนเป็นมนุษย์อยู่บ้าง แต่กลับให้คนอื่นมาลูบตัวตนตั้งแต่แรกเจอ
แถมยังมีดวงตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังเป็นประกายวิบวับนั่นอีก
เหมือน…สุนัขที่ขอให้ลูบหัวยังไงยังงั้น
หรือว่าพฤติกรรมแบบนี้ในโลกนี้เป็นวิธีแสดงความเป็นมิตร?
แต่ม่อกับพวกไม่เคยทำแบบนี้เลยนี่นา
อย่างไรก็ตาม การได้ลูบเสือนั้นช่างเย้ายวนใจไป๋เจ๋ออย่างยิ่ง
“จะออกจะล่วงล้ำเกินไปหรือเปล่า?”
“งาม?” ฮ่าวหัวเราะออกมา เผยเขี้ยวเสือแหลมเล็กสองซี่
หางด้านหลังกวาดเบา ๆ พลางกระพริบตา “เจ้าก็งาม เป็นมนุษย์กึ่งสัตว์ที่ข้าเคยพบแล้วงามที่สุดเลย”
“ร่างมนุษย์สัตว์ของข้าก็งามยิ่ง” ฮ่าวเอ่ยต่อ “ท่านพ่อของข้าชอบลูบหัวข้านัก เขาบอกว่าสัมผัสดีมาก”
ว่าแล้วก็จะถอดชุดหนังมนุษย์สัตว์ออก แปลงร่างเป็นเสือ
“ไม่...ไม่ต้องหรอก” ไป๋เจ๋อรีบห้าม
เสือในสวนสัตว์เมื่อก่อนก็ตัวใหญ่โตมโหฬาร แต่เสือในโลกนี้ยิ่งใหญ่กว่าแน่
ต่อให้อยากลูบเสือมากเพียงใด เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ไป๋เจ๋อก็ไม่กล้าเสี่ยง
เพราะเพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก หากอีกฝ่ายกลายเป็นเสือแล้วถูกยีนสัตว์ป่าครอบงำ เกิดอยากกินคนขึ้นมาจะทำอย่างไร
งับเดียวเข้าไป ตัวเองคงต้องขาดครึ่งท่อนพอดี
“โอ้...ได้” ฮ่าวเหมือนจะผิดหวังอยู่บ้าง
ทันใดนั้น หมาป่าตัวหนึ่งก็โผล่มาจากที่ไหนไม่รู้ ขนทั้งตัวสีดำปนเทา ท่วงท่าจะถลาเข้าใส่ไป๋เจ๋อ
ฮ่าวตาว่องไวรีบฉุดไป๋เจ๋อหลบออกมา ก่อนจะกลายร่างเป็นเสือโคร่งขาวยักษ์ในพริบตา พุ่งเข้าชนหมาป่าสีเทาอย่างแรง พลางคำรามต่ำใส่เจ้าหมาป่าที่กำลังแยกเขี้ยว