แต่แรงระเบิดของเหยื่อก่อนใกล้ตาย ก็ไม่ควรมองข้าม แกะหินพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เขาใหญ่ของมันพุ่งชนร่างลิงซ์เหมือนคนบ้า
ไป๋เจ๋อหมายจะพุ่งกดแกะหินลงไป แต่กลับถูกมันพาตัวเซถลาไปด้วย
ลมหายใจของม่อแทบหยุด กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเครียดจนเห็นได้ชัด: "โฮก—"
ลิงซ์เองก็ร้อง: "โฮก!"
หลบเร็วเข้า!
เสือดำไม่ขยับพี่
ไป๋เจ๋อเห็นท่าจะไม่ดี กำลังจะกระแทกใส่ม่อ รีบใช้กรงเล็บเกาะเกี่ยวแกะหิน พยายามเบี่ยงแรงไปทางซ้ายสุดตัว
เสียง"ตูม" ดังสนั่น พื้นหิมะถูกกระแทกเป็นหลุมใหญ่
ม่อพุ่งเข้าไปทันที เสือดำตัวอื่นก็กรูกันเข้าไป
หิมะกระจายเป็นฝุ่น ในหลุมลึกนั้น ทันใดนั้นก็มีกรงเล็บหนาใหญ่ขนปุกปุยยื่นออกมา
"เหมียว!"
เจ้าเหมียวมาดเท่ปรากฏตัวสว่างไสว
หัวของลิงซ์เต็มไปด้วยหิมะ สะบัดอย่างแรง ยังไม่ทันได้ทำท่าทางย่ามใจ ก็ถูกม่องับต้นคอลากออกมา
ไป๋เจ๋อเพิ่งจะขอคำชม ก็เงยหน้ามาเจอม่อ ใบหน้าที่ดำทะมึนสุด ๆ
"เหมียวอู~" เขารีบส่งสัญญาณให้ม่อดูในหลุม
ข้าไม่ได้ตกกระแทกพื้น มันเป็นเบาะรองให้ข้าต่างหาก
พูดพลาง ลิงซ์ยังกระโดดเต้นสองที บอกให้รู้ว่าตนไม่เป็นไร
ม่อตรวจดูเขาทั่วตัว แล้วหมุนตัวเดินจากไป
"เหมียวอู~เหมียวอู……" ลิงซ์ร้องตามหลังพลางวิ่งไล่
ม่อทำท่าแบบนี้ แสดงว่าไป๋เจ๋อไม่เป็นอะไรแน่แล้ว เหยียนกับพวกจึงถอนใจโล่งอก เริ่มเก็บกวาดสมรภูมิล่าสัตว์
ในถ้ำ ข้างกองไฟ ม่อกอดอกเอนพิงผนัง สีหน้าเรียบเฉยจนอ่านยาก