"โฮก——"
เสียงคำรามต่ำทุ้มของเสือคำรามดังขึ้น ทำให้หัวใจของลิงซ์เต้นระรัว เขาพยายามขดตัวกลมเป็นก้อนกลม ซ่อนหลังกิ่งไม้ไว้
ฮ่าวเดินวนรอบต้นไม้หลายรอบ จนไป๋เจ๋อคิดว่าความอดทนของมันใกล้หมดแล้ว เตรียมจะจากไป ทันใดนั้น เสือขาวก็พุ่งตัวมาไม่กี่ก้าวก็ถึงกิ่งหลักที่ลิงซ์เกาะอยู่
อุ้งเท้ากว้างใหญ่ เผยกรงเล็บแหลมวาววับ ทิ้งรอยขูดบนเปลือกไม้ไว้เป็นทาง
"โฮก——" เสือขาวคำรามต่ำอีกครั้ง เขี้ยวขาวดุจหิมะขบกันไปมา
ลิงซ์ตัวสั่นเทา ขนนุ่มฟูพองฟูขึ้นทันที สันหลังโก่งโค้งเป็นคันธนู พยายามทำตัวให้ดุร้าย สูดลมหายใจแรง แยกเขี้ยวขู่: "ฟ่อ——"
การเคลื่อนไหวของฮ่าวหยุดชะงักกะทันหัน
ลิงซ์ตัวนี้... ช่างน่ารักดีแท้ พากลับไปเลี้ยงคงไม่เลว
ลิงซ์แยกเขี้ยวแหลม สีหน้าดุดัน: "ฟ่อ——"
"ฮ่า——"
เสือขาวยกอุ้งเท้าข้างหนึ่งกดลงบนกิ่งไม้ที่ลิงซ์เกาะอยู่ เขย่าอย่างแรง
"โฮกอู๋——" ลิงซ์ตกใจกอดกิ่งไม้แน่น ส่งเสียงร้องโหยหวนไปทางทิศของเหล่าเสือดำ
แทนที่จะถูกกัดตายกิน ไป๋เจ๋อเหลียวลงมามองใต้ต้นไม้ ถึงขั้นเตรียมใจจะกระโดดหนีแล้ว เขายอมถูกตกตายดีกว่า
ทว่า ในวินาทีต่อมา ท่ามกลางหิมะขาวโพลน เงาดำสายหนึ่งพุ่งมาอย่างรวดเร็ว
"โฮก——"
เสียงคำรามสั้นทรงพลังและดุดัน ดังถึงหูไป๋เจ๋อ เขาเงยหน้าขึ้นทันที ตื่นเต้นจนน้ำตารื้น
ม่อมาแล้ว ม่อมาช่วยตัวเองแล้ว!
"โฮก~อู๋——" ลิงซ์เปล่งเสียงร้องตอบอย่างสุดเสียง
อีกด้านหนึ่ง สวินได้ยินว่าเสียงผิดปกติ ก็วิ่งตามมาด้วยความเร็ว