หลังจากนั้นไม่นาน ซื่อก็แบกอสูรงุ่นง่านขนาดกึ่งโตกลับมาตัวหนึ่งจริง ๆ อย่างที่บอก เพียงแต่สภาพของตัวเองค่อนข้างมอมแมม ใบหน้าหนาวจนเขียวคล้ำ เหมือนเพิ่งขุดตัวออกมาจากกองหิมะ กล้ามเนื้อแข็งทื่อไปหมด นวดคลึงอยู่นานกว่าจะกลับมามีความรู้สึกบ้าง
เจาหยิบผ้าห่มหนังสัตว์มาให้ เติมฟืนในกองไฟ ยกหม้อหินมาต้มยาขับไล่ความหนาว แล้วเอาที่มือเย็นเฉียบของซื่อมาแนบไว้บนตัวให้อบอุ่น เป็นห่วงเป็นใยยิ่งนัก เอ่ยเรียกชื่อเขาอยู่บ่อย ๆ
ซื่อกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ยิ้มไม่หุบบอกให้เจากินเยอะ ๆ ในตอนค่ำ กินให้อิ่ม จะได้มีเนื้อมีหนังมากขึ้น
……
ฤดูอุ่นมาเยือน ทุกสิ่งฟื้นคืนชีพ สายลมหนาวเหน็บค่อย ๆ จางหายไป บรรดาลูกสัตว์ตัวเล็กตัวใหญ่ในระหูชนเผ่าพากันวิ่งเล่นสนุกสนานไปทั่วทั้งภูเขา ตามเหล่ามนุษย์สัตว์ออกไปเรียนคาบปฏิบัติล่าสัตว์
เจาก็อยู่ด้วยเช่นกัน ตอนออกจากบ้าน หลินกำชับครั้งแล้วครั้งเล่าว่าจะจับเหยื่อได้หรือไม่ไม่สำคัญ สำคัญคือต้องระวังความปลอดภัย เทคนิคไหนที่ทำไม่ได้ ค่อยกลับมาให้อี้กับซื่อพาฝึกเป็นพิเศษ
เด็กน้อยยิ้มพลางโบกมือลา "รู้แล้วล่ะ"
ทางด้านนี้ อี้กับซื่อก็เก็บข้าวของพร้อมออกไปล่าสัตว์กับเหล่ามนุษย์สัตว์ในระหูชนเผ่า สองพ่อลูกมองเรือนร่างผอมบางของเจา คิดว่าช่วงนี้เหยื่ออุดมสมบูรณ์ ต้องบำรุงเด็กน้อยให้ดี
ครั้งนี้เหมิ่งกับเยี่ยเป็นผู้นำเหล่าลูกสัตว์ เหยียนกับม่อที่อายุสิบสามแล้ว ในฐานะเด็กที่โตกว่าเล็กน้อยก็ทะยานนำหน้าไปก่อน ความสามารถในการล่าสัตว์ของพวกเขาโดดเด่น มักถูกยกมาเป็นแบบอย่างในการสอน