โลกของเด็กนั้นแสนไร้เดียงสา เจว๋ยคิดว่าตัวเองคงต้องตาย แต่เขากลับไม่อยากจากท่านพ่อและท่านพ่อมนุษย์สัตว์ไปไหน
เจว๋ยหวาดกลัวยิ่งนัก ในความเข้าใจของเขา ความตายคือการหายไปตลอดกาล
นั่นย่อมหมายความว่า เขาจะไม่มีวันได้เจอท่านพ่อและท่านพ่อมนุษย์สัตว์อีกเลย ไม่มีวันได้เจอซี ไม่มีวันได้เจอชิงและเหยียน... ทุกคนที่เขารัก ในชีวิตของพวกเขาจะไม่มีเขาอีกต่อไป
พอเจว๋ยคิดถึงตรงนี้ ใจก็ปวดร้าว แต่เขากลับแสดงออกมาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นท่านพ่อกับท่านพ่อมนุษย์สัตว์ก็จะทุกข์ใจอีก พวกท่านลำบากมามากพอแล้ว
บางครั้ง เจว๋ยก็ปลอบใจตัวเอง แต่สำหรับเด็กคนหนึ่ง การปลอบใจตัวเองนั้นไร้พลังยิ่งนัก เขาคิดเหตุผลตั้งมากมาย แต่ก็ยังไม่อาจยอมรับการจากลาได้อยู่ดี
ในเวลาเดียวกัน เจว๋ยก็เป็นห่วง ถ้าเขาตาย ท่านพ่อกับท่านพ่อมนุษย์สัตว์จะทำอย่างไร
ดังนั้น เขาจึงถามซีว่า "ต่อไปเจ้าแวะมาที่บ้านข้าบ่อยๆ ได้ไหม ท่านพ่อกับท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของข้าชอบเจ้ามาก"
ซีพยักหน้า "ได้สิ ข้าก็ชอบพวกท่านเช่นกัน"
เจว๋ยจ้องมองดวงตาแวววาวของซี กำชับเขาว่าต่อไปอย่าวิ่งเล่นเรื่อยเปื่อย ข้างนอกอันตรายมาก
อย่าทะเลาะกับลูกสัตว์ตัวอื่นด้วย
ของโปรดก็อย่ากินทีเดียวมากเกินไป ท้องจะแย่เอา
...
ซีแตะหน้าผากเจว๋ยอย่างเป็นห่วง พลางบอกว่า "วันนี้เจ้าดูแปลกๆ ไปนะ"
เจว๋ยไม่พูดอะไร เขาไม่อยากจากทุกคนไปไหน
เขาจะแกล้งหลับ แล้วค่อยๆ ลืมตามองไป๋เจ๋อเงียบๆ สักพักหนึ่ง แล้วก็หันไปมองม่อเงียบๆ อีกสักพัก