ชิงกับเหยียนมาถึง นำเนื้อสัตว์และผลไม้เปรี้ยวตะกร้าเล็กมาด้วย คนป่วยย่อมไม่อยากอาหาร ชอบกินผลไม้แบบนี้
ไป๋เจ๋อเห็นซานจาสดสีแดงแวววาว ก็ประหลาดใจยิ่งนัก “พวกเจ้าไปเอามาจากไหนกัน?”
ชิงยิ้ม “แลกกับคนในเผ่ามา”
“อากาศเย็นเร็ว ผลไม้บางส่วนถูกแช่แข็งคาต้น ใบไม้เหี่ยวร่วงหมด เอาไม้ฟาดลงไปก็หล่นแล้ว”
เหยียนถาม “เจว๋ยอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
“กินยาแล้วดีขึ้นมาก”
ไป๋เจ๋อกลัวซีติดเชื้อ แต่เดิมไม่อยากให้เด็กสองคนอยู่ด้วยกัน ทว่าซียืนกรานจะอยู่เป็นเพื่อนเจว๋ย ยอมดื่มน้ำต้มขิง พุทราจีน และต้นหอมที่รสชาติประหลาดนั่น เพื่ออยู่ต่อ เพราะกลัวเจว๋ยต้องอยู่คนเดียว
เหยียนกับชิงเข้ามาในถ้ำ มองดู เด็กทั้งสองกอดกันหลับแล้ว
เหยียนเห็นลูกน้อยของตนหลับสบายเสียเหลือเกิน ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “นี่เขามาดูแลคนป่วยหรือ?”
ไป๋เจ๋อยืนอยู่ที่ปากถ้ำ หัวเราะ “ซีเชื่อฟังมาก เวลากินข้าวก็เฝ้ามองเจว๋ยไม่วางตา ให้เขากินเยอะหน่อย”
ชิงเดินเข้าไป ห่มผ้าให้พวกเขา ลูบคลำหน้าผากเจว๋ยแล้ว ก็เติมฟืนลงในกองไฟอีก
ประตูถูกปิดเบาๆ รักษาความอบอุ่นไว้ในถ้ำ
สองครอบครัวไม่ได้กินข้าวด้วยกันมาระยะหนึ่งแล้ว ไป๋เจ๋อจึงขอให้พวกเขาอยู่กินข้าวคืนนี้ ชิงยิ้มและพยักหน้า เหยียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง พับแขนเสื้อขึ้นพร้อมทำงานทันที
ที่บ้านยังมีอสูรก๊อกๆ อยู่อีกตัว ไป๋เจ๋อเตรียมจะทำต้าพ่านจี และนวดแป้งเส้นลงในน้ำแกง