ตอนนี้ไป๋เจ๋อมองสถานการณ์ออกแล้ว สามพ่อลูกครอบครัวนี้ถือโอกาสตอนม่อไม่อยู่ เข้ามารังแกเขาเหมือนบีบลูกพลับนิ่ม ๆ
หยวนกับไป๋ชิงไม่ได้ประโยชน์อะไรไปจากเขา ก็เลยเรียก "หัวหน้าครอบครัว" มากดดัน
ดูจากท่าทีแล้ว คงดีกับเจ้าของร่างเดิมไม่มากนัก สมเป็นครอบครัวที่ไม่มีใครดีสักคนจริง ๆ
แต่คิดจะมาแสดงอำนาจที่นี่ เจ้าคิดผิดแล้ว
ไป๋เจ๋อเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ดูไม่ออกหรือ?"
เกิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาสีเทาฉายแววประหลาดใจ
ก่อนมาหยวนกับไป๋ชิงบอกว่าไป๋เจ๋อเปลี่ยนไป เขายังคิดว่าเกินจริง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจริง ๆ
โดยเฉพาะความรู้สึกโดยรอบ ไม่เหมือนกับตอนที่เคยหดหัวอยู่ตรงหน้าเขาอีกต่อไป แววตายังคงเย็นชาเหมือนเดิม แต่ตอนนั้นมีความหวาดกลัวมากกว่า
เกิงเอ่ยเสียงทุ้ม "ช่วงนี้ทำไมไม่กลับบ้าน?"
กลับบ้าน? กลับไปให้พวกเจ้ารังแกถึงที่ หรือหิ้วของไปส่งถึงหน้าประตู?
ไป๋เจ๋อกวาดตามองรอบ ๆ "นี่ก็บ้านข้าไม่ใช่หรือ ข้าจะกลับไปไหน?"
เกิงส่ายหน้าราวกับปวดใจ "เจ้าเด็กโง่ ที่นี่นับเป็นบ้านของเจ้าได้อย่างไร ม่อต่างหากที่เป็นเจ้าของถ้ำนี้ เจ้าต้องเข้าใจ เราคือครอบครัวเดียวกัน"
"ม่ออาจจะไม่ต้องการเจ้า แต่พวกเราจะไม่ทอดทิ้งเจ้าหรอก"
ไป๋เจ๋อทำหน้าไม่ยี่หระ "อ้อ งั้นรอให้ม่อไล่ข้าออกไปก่อนค่อยว่ากัน"
เกิงนิ่งไปชั่วขณะ "เจ้าไม่กังวลเลยหรือว่าถ้าม่อไล่เจ้าออกไป เจ้าจะทำอย่างไร?"