สัมผัสเย็นเฉียบแทรกซึมผ่านผิวที่แนบชิด ม่อขมวดคิ้ว ก้มลงเห็นว่าไป๋เจ๋อยังเดินเท้าเปล่า
พื้นหินแข็งและเย็นเฉียบ เขาจนปัญญา ต้องอุ้มคนขึ้นมาแล้วรีบสาวเท้าไปทางเตียง
The แผ่วลมหายใจข้างใบหูไม่ราบเรียบ ร่างในอ้อมแขนก็สั่นสะท้านหนักขึ้นทุกคราที่ฟ้าคำราม
ม่อโน้มตัววางไป๋เจ๋อลงในหนังมนุษย์สัตว์ผืนนุ่ม ลูบมือเย็นเฉียบของเขา ลังเลครู่หนึ่งแล้วนอนลงไปด้วย
ร่างที่ขดงออยู่เดิมพอรับรู้ถึงแหล่งความร้อนก็ขยับเข้ามาแทบจะทันที มือไม้พันพัวดั่งสลอธ ขุดโพรงซุกตัวเข้ามาในอกม่ออย่างไม่ลดละ
ไป๋เจ๋อที่ไร้สติสัมปชัญญะรู้เพียงว่าตรงนั้นปลอดภัยนัก อบอุ่นเหลือเกิน
หัวใจม่อเต้นถี่รัว ประหนึ่งจะพุ่งพ้นทรวงอก แม้แต่ลมหายใจก็ระส่ำ หลังแผ่นเบื้องหลังกลับยิ่งแข็งขึง มือที่วางยังอึดอัดไปหมดทุกท่วงท่า
ไป๋เจ๋อยังสั่น ทว่าอาการน้อยลงกว่าก่อนหน้านี้มาก
ม่อนิ่งนอนให้เขากอดอย่างนี้ มิได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
The ราคะของมนุษย์สัตว์รุนแรงกว่าใครนัก ต่อให้ถือตัวเป็นมนุษย์ กระดูกสันหลังก็ยังจารึกสัญชาตญาณดิบของสัตว์เอาไว้
ม่อโก่งแนวสันหลังเล็กน้อย ถอยห่างไป๋เจ๋อมาบ้าง แต่พริบตาถัดมา คนคนนี้พลันขมวดคิ้วขุ่นเคือง แล้วปีนขึ้นมาอิงแอบอีกครั้ง
หนังมนุษย์สัตว์ไร้ความยืดหยุ่นรัดม่อจนอึดอัดเป็นพิเศษ เขาถูกบีบให้ต้องจัดการด้วยมือเอง เพื่อขยับที่ว่างพอเหมาะให้ตน
เอวยังถูกกอดแน่น เขาได้แต่ปลอบประโลมอย่างยากลำบากและควบคุมตัวเอง ทว่าทุกสิ่งล้วนเหมือนน้ำหยดเดียวดับไฟเกวียน เกาไม่ถูกที่คัน ให้เปลวไฟแห่งตัณหาเริงร่าพิกลยิ่งขึ้น