ซุปสีแดงมันวาวเดือดปุด ๆ กลิ่นหอมร้อน ๆ ลอยมาแตะจมูก
ซีและเหยียนสูดลมหายใจลึก “กลิ่นต้มกระดูกนี่หอมชะมัด!”
ไป๋เจ๋อวางผักป่า เห็ด และเนื้อสำหรับหม้อไฟแล้ว ก็เรียกพวกเขามาล้อมวงข้างกองไฟ
ชิงถาม “กินเนื้อดิบไหม”
“วันนี้เราเปลี่ยนมากินแบบใหม่กัน” ไป๋เจ๋อเอาฟืนออกจากกองไฟบ้าง ใช้ไฟอ่อน ๆ เคี่ยวหม้อหินไปเรื่อย ๆ
ทุกคนมองเขาอย่างสงสัย
“นี่เรียกว่าหม้อไฟ” ไป๋เจ๋อใส่เนื้ออสูรร้องมอลงไปก่อน เพราะหั่นเนื้อเป็นชิ้นบาง ๆ สิบกว่าวินาทีก็สุกแล้ว เขาคีบให้คนอื่นคนละชิ้นสองชิ้น “ลองชิมดูว่าอร่อยไหม”
ทุกคนอดใจไม่ไหวรีบใส่ปาก
กลิ่นไขมันเนื้อนุ่มละมุนผสมกับความเผ็ดร้อนของพริก เนื้อลวกได้นุ่มมาก กินพร้อมน้ำซุป พอคำเดียว ต่อมรับรสแทบจะระเบิด!
“อร่อย!” ซีซู้ดน้ำลายไปด้วย ตาเป็นประกายจ้องเนื้อในหม้อ
เหยียน “ไป๋เจ๋อ นี่หอมมาก!”
ม่อกับเจว๋ยก็หลงใหลกับวิธีกินแปลกใหม่นี้ เลียนแบบไป๋เจ๋อ เอาวัตถุดิบอื่นลงหม้อ
“เอาเห็ด!”
“ผักป่านี่อร่อย!”
“ซี้ด... ใส่เนื้ออสูรงุ่นง่านอีกหน่อย!”
ถ้ำที่เดิมทีค่อนข้างเย็นเฉียบอยู่บ้าง อยู่ ๆ ก็อบอวลไปด้วยไออุ่นเผ็ดร้อน
กองไฟส่องแสงแดงที่มุมปากพวกเขา ทุกคนกินจนเหงื่อแตก สุดท้ายก็หั่นเนื้ออีกสามจานใหญ่ ทุกคนถึงได้อิ่มหนำสำราญ
เหยียนเช็ดปาก เรอออกมา “ไป๋เจ๋อ ต่อไปนายคือหัวหน้าฉัน!”