ก่อนนอน เขาตรวจสอบประตูและก้อนหินอีกครั้ง ไป๋เจ๋อจึงวางใจขึ้นเตียง คลุมตัวด้วยผ้าห่มหนังสัตว์อย่างมิดชิด นอนหงายตัวตรงแน่นิ่ง
ราวกับเตรียมตัวออกรบ ตื่นตัวเต็มที่
เจว๋ยแอบโผล่ศีรษะออกมาจากผ้าห่ม กระพริบตาปริบๆ ด้วยความลังเล แต่สุดท้ายก็ได้แค่ถอนหายใจเบาๆ
รัตติกาลแผ่ขยาย ยังคงอีกทึกครึกโครม ผสานกับเสียงฟ้าร้องคำราม ภายในถ้ำหินตกอยู่ในความเงียบงันอย่างสิ้นเชิง
ม่อนอนหงายบนเตียง ไร้ซึ่งความง่วงงุน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด จากข้างห้องก็มีเสียงคล้ายก้อนหินเสียดสีกับพื้น ครู่หนึ่งก็มีเสียง "แกร๊ก" ตามด้วยเสียงฝีเท้าทันที
เจว๋ยตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา ในความมึนงงเห็นแผ่นหลังของท่านพ่อ คิดว่าท่านคงจะไปเข้าห้องน้ำ จึงไม่ได้ส่งเสียง
ไป๋เจ๋อมีสีหน้าเหม่อลอยมาถึงหน้าประตูของม่อ ยื่นมือผลัก กลับไม่เปิด เขาชะงักไปเล็กน้อย มือเริ่มคลำหาบนประตู
ม่อยืนอยู่หลังประตูตั้งนานแล้ว มือที่ลอยค้างกลางอากาศ ท้ายที่สุดก็วางลงบนผนังศิลาเย็นเฉียบ
ท่ามกลางม่านฝน จู่ๆ ก็ปรี่เสียงฟ้าผ่าสนั่น ไป๋เจ๋ออดไม่ได้ที่ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มร้อนรน มือสั่นเทาตะกุยประตูอย่างไม่มีทิศทาง
ม่อจำคำที่ไป๋เจ๋อพร่ำย้ำเป็นพิเศษได้ ชั่วขณะนี้ ในใจขัดแย้งอย่างถึงที่สุด
ชั่วครู่ต่อมา เสียงนอกประตูก็เงียบไปฉับพลัน
หัวใจของม่อพลันวาบขึ้นมา หรือว่าจะกลับไปแล้ว?