น้ำเชื่อมเคี่ยวได้ที่แล้ว ไป๋เจ๋อก็ตักใส่ชามให้ชิงกับซิงคนละถ้วยก่อน ให้ไปพักอยู่ข้าง ๆ
เหล่าลูกสัตว์เทียมล้อมเตาด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู ตาแทบไม่กะพริบ แอบกลืนน้ำลายเงียบ ๆ
ซีอาสาอย่างกระตือรือร้น “ข้าตักเอง!”
ไป๋เจ๋อยื่นทัพพีให้ เด็กน้อยก็ตักให้เจว๋ยเต็มชามเป็นคนแรก
ลูกสัตว์เทียมตัวอื่นเข้าแถวเป็นระเบียบ เหมือนเด็กอนุบาลต่อคิวรับข้าว ต่างถือชามเรียงตัวกันทีละคน
ไป๋เจ๋อทำไว้มาก จึงให้เหล่ามนุษย์สัตว์ที่กำลังทำงานพักก่อน มาดื่มน้ำรองท้องให้ชุ่มคอ
มองดูผลไม้สีแดงอมชมพูในชาม พวกเขาลองชิมด้วยความสงสัยก่อนคำหนึ่ง รสสัมผัสทำให้แววตาเปล่งประกายทันใด แล้วก็ยกซดรวดเดียวหมด
เสียงอุทานชมดังขึ้นไม่ขาดสาย มนุษย์สัตว์บางตัวถือชามถามลองเชิงว่าขอเพิ่มอีกถ้วยได้ไหม
“ได้สิ” ไป๋เจ๋อเติมให้ทันที
มนุษย์สัตว์ตัวอื่นเห็นดังนั้นก็รีบห้อมล้อมเข้ามา “ไป๋เจ๋อ ข้าด้วย!”
ชิงกับซิงวางชาม รีบมาช่วย
ม่อยังเก็บกวาดเศษหินในถ้ำอยู่ ไป๋เจ๋อไม่เห็นเขาออกมา จึงตักใส่ชามเข้าไปให้
พื้นถ้ำมีเศษหินมาก บางชิ้นมีคม ไป๋เจ๋อก้าวข้ามไปอย่างระมัดระวัง “ม่อ พักก่อนเถิด”
ม่อได้ยินเสียงก็เดินอาด ๆ เข้าไป รับของในมือไป๋เจ๋อ “ข้างในรก”
“ดื่มน้ำหน่อย ข้าเคี่ยวจากผลไม้กับอาหารของอสูรหางเข็ม” ไป๋เจ๋อยิ้มให้เขา ดึงตัวคนให้นั่งบนม้านั่งหิน