ฝูงเสือดำหยุดอยู่หน้าหมู่บ้าน ผู้คนต่างกรูเข้ามา แบกขนของที่นำกลับมา
ชิงเพิ่งจะลงจากหลังเหยียน ก็ถูกซีพุ่งเข้ามากอดเต็มอ้อมแขน สมกับเป็นวัยติดคน ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน คิดถึงเสียจนแทบบ้า
เหยียนไม่พอใจที่ไอ้หนูนี่เมินเขา หัวดำใหญ่เงยขึ้นก็ดันซีให้ลอยขึ้น คล้ายกับสิงโตทะเลเดาะลูกบอล
“ท่านพ่อมนุษย์สัตว์!” ซีตะเกียกตะกายขาสั้น แขนเล็กเกาะกระหม่อมของเหยียนไว้ไม่ให้ตัวเองตกลงมา
เหยียนตั้งใจแกล้งเขา แกว่งไปมา จนลูกเสือตกใจทั้งโกรธ ดวงตาปริ่มน้ำ มองชิงอย่างน่าสงสาร “ท่านพ่อ ดูเขาสิ!”
ชิงรู้ว่าเหยียนมีขอบเขต นิสัยการเล่นของพ่อลูกคู่นี้เขาชินเสียแล้ว จึงแบมือแล้วพูดเสียงอ่อนโยน “มานี่ซี กระโดดลงมา ข้าจะรับเจ้า”
ซีเพิ่งจะกระโดด เหยียนก็หันหัวเขวี้ยงไปอีกทางหนึ่ง
“!” ซีก้มลงจ้องเขม็งเหยียน มือเล็กออกแรงดึงขนบนหัวเขาเต็มกำลัง “จะให้เจ้าเป็นเสือหัวล้าน!”
แรงนั่น อยากจะดึงตาของเหยียนให้ถลนขึ้นมาด้วยซ้ำ
ไอ้หนูเจ้าเล่ห์
เหยียนย่อมต้องเอาคืน สะบัดหัวอย่างสง่างามหนึ่งที ส่งซีหมุนติ้วด้วยความรัก
“อ๊ะ!”
ซีไม่ยอมเป็นรอง งั่มหนึ่งคำ ก็อ้าปากเข้าใส่หัวเหยียน กัดขนเต็มปาก แล้วทำหน้าบึ้งอย่างรังเกียจ “ถุย ถุย ถุย” คายออกตั้งหลายที
“ถ้าไม่ปล่อยข้าลง ข้าจะถอนหนวดเจ้า!” ซีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขู่ ปลายนิ้วเฉียดหนวดแข็งหยาบของอีกฝ่ายแล้ว
พ่อลูกคู่ปรับนี้ทำให้ซิงกับพรรคพวกอดหัวเราะไม่ได้
ชิงตบเหยียนเบา ๆ “เอาล่ะนะ พอได้แล้ว พวกเจ้าอย่าเล่นกัน”
เหยียนขว้างลอยฟ้า ซีก็ร่วงตุ้บลงในพงหญ้าอย่างหมู
“เหยียน!” ชิงที่รับพลาดไปต้องมองคู่ของตนอย่างจนใจ “ลูกเสือจะเจ็บเอานะ”