บางทีอาจเพราะสิ่งที่หวังไว้เป็นจริง ไป๋เจ๋อตอนหลับถึงได้ฝันไปด้วย ในฝันมีเจ้าแมวตัวใหญ่สีดำตัวหนึ่งมาคอยเลียและถูไถเขาอย่างออดอ้อน กระตือรือร้นเสียจนทำให้คนรับมือแทบไม่ไหว
แต่ว่าพอกอดแล้วอุ่นดีจริง ๆ
ตกดึกสงัด ไป๋เจ๋อถูกม่อเขย่าเบา ๆ จนตื่น
เขาขยี้ตา หาวหวอดพลางลุกขึ้นนั่งบนหนังมนุษย์สัตว์ ร่างกายยังห่อหุ้มด้วยความง่วงงุนอย่างหนักหน่วง
ไป๋เจ๋ออยู่ในอาการมึนงง เสียงพูดยังมีความขึ้นจมูกของคนที่ยังไม่ตื่นดีว่า "จะไปแล้วหรือ?"
"อืม" ม่อยื่นมือดึงเขาขึ้น "ออกเดินทางตอนนี้ ทันก่อนตะวันตกดินน่าจะกลับถึงเผ่าพันธุ์ได้"
"ดี" ไป๋เจ๋อยกมือถูใบหน้า เพื่อให้ตัวเองรู้สึกตื่นขึ้นมาบ้าง
คนอื่น ๆ เริ่มเก็บข้าวของกันหมดแล้ว กองไฟถูกเผาให้โหมแรง ส่องสว่างค่ำคืนสีเทาดำ
ปากถุงหนังมนุษย์สัตว์ถูกรัดแน่น เถาวัลย์มัดรวมทุกอย่างที่พอจะมัดเข้าด้วยกัน รอบด้านมีแต่ภาพความขะมักเขม้นวุ่นวาย
เพราะลำเลียงกลับเผ่าพันธุ์ไปก่อนแล้วสองรอบ ดังนั้นข้าวของที่ต้องขนคราวนี้จึงไม่ได้มากเท่าไหร่ หลายคนกำลังก็มากด้วย เก็บกวาดเสร็จเร็วมาก
ดับไฟ ตรวจนับคนครบ แจกจ่ายข้าวของเรียบร้อยแล้ว ขบวนหนึ่งก็เริ่มมุ่งหน้าไปทางเผ่าพันธุ์
ไป๋เจ๋อคร่อมอยู่บนหลังของม่อ ยังหาวเหงาหาวนอนไม่หยุด ง่วงงุนจนแทบจะต้านไม่อยู่
ในผืนป่าไม่ได้มืดมิดสนิท มนุษย์กึ่งสัตว์ก็ยังมองเห็นเค้าโครงรอบ ๆ ได้จาง ๆ
แม้ขากลับจะต้องขนสิ่งของ แต่เหล่ามนุษย์สัตว์ก็ไม่ได้วิ่งช้าลงกว่าตอนขามาเท่าใดนัก
ฝูงเสือดำพากันก้าวยาว ๆ วิ่งทะยานในป่าทึบ ขนเสียดปลายหญ้าเกิดเสียงซ่า ๆ ยามวิ่ง ฝ่าเท้าหนัก ๆ กระแทกพื้นก็มีเสียงกระหื่มกระหอบ