มัดกล้ามแต่ละส่วนมีโครงร่างราวกับถูกมีดสลักกรีดเส้นเอาไว้ ทุกตารางนิ้วแผ่ซ่านพลังอันเข้มแข็ง
บวกกับลายเส้นหนาหนักดั่งพู่กันจุ่มสีเข้มข้น ยิ่งเสริมเสน่ห์และความเย้ายวนแบบดิบเถื่อน
ไป๋เจ๋อมองจนตะลึง นี่คือพรสวรรค์ประจำเผ่าพันธุ์งั้นหรือ
ถ้าเป็นในยุคปัจจุบัน ต่อให้เข้ายิมสามปีสองปีก็ยังยากจะบรรลุถึงระดับนี้
ตอนที่ชิงกำลังทาที่ด้านหน้า เหยียนยิ่งตั้งใจเกร็งกล้ามหน้าอก พอปลายนิ้วของชิงสัมผัสโดนก็กระตุกเล็กน้อย
เหยียนเลิกคิ้วถาม "เป็นไง จับแล้วรู้สึกดีไหม"
"ทำตัวดี ๆ หน่อย" ชิงหยิกแรงหนึ่งที เร่งมือให้เร็วขึ้น
ม่อมองเห็นสายตาที่ไป๋เจ๋อจับจ้องเหยียนอย่างหลงใหล ดวงตาสีทองของเขาก็พลันหม่นลง เขาเดินไปฝั่งตรงข้ามกับไป๋เจ๋อสองก้าว ยกมือถอดเสื้อหนังมนุษย์สัตว์ส่วนบนออก
วินาทีต่อมาสิ่งที่ปรากฏในสายตาของไป๋เจ๋อก็คือร่างเปลือยท่อนบนที่ผอมเพรียวแต่แข็งแกร่ง
กล้ามหน้าอกอิ่มแน่นแต่ไม่โปนเกินงาม กล้ามแขนเรียวยาวพลิ้วไหวดั่งสายน้ำ กล้ามท้องที่เรียงเป็นลอนคมสันแข็งแรง เส้นสายมนุษย์ปลาที่ลาดลงมาจากข้างสะดือแลดูยั่วยวนเป็นที่สุด
ไป๋เจ๋อละสายตาแทบไม่ได้ กลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามใจไม่อยู่
รูปร่างสมบูรณ์แบบนี้...
ม่อเหมือนไม่รู้ตัวว่าถูกสายตาร้อนแรงนั้นจับจ้อง เขาใช้นิ้วหยิบสีมาทาอย่างลวก ๆ บนตำแหน่งหน้าอกและเอวของตัวเองแบบขอไปที
เทียบกับบนตัวเหยียนแล้วดูยุ่งเหยิงหยาบกร้านกว่ามาก
ดูเหมือนเขาจะเอื้อมไม่ถึงส่วนหลัง ท่าทางจึงเก้กังผิดธรรมชาติ และยังแฝงความยากลำบากอยู่บ้าง
ไป๋เจ๋อมองแล้วก็ทนดูไม่ไหว ถามอย่างลองเชิงว่า "ให้ฉัน...ช่วยทาให้ไหม"
ม่อเดินตรงเข้ามาหาเขา ประชิดตัวใกล้มาก "ดี"
กลิ่นอายฮอร์โมนดิบเถื่อนพวยพุ่งเข้าใส่ ไป๋เจ๋อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นไม่ได้ กระทั่งลมหายใจยังรวนอยู่บ้าง