มนุษย์สัตว์ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว ไปเปลี่ยนเกลือที่เผ่ามนุษย์ปลา เคยเห็นพวกเขาสวมเสื้อผ้าที่ทำจากวัสดุชนิดนี้ เล่ากันว่าได้มาจากทะเลลึก น้ำหนักเบาอ่อนนุ่มและสวมใส่สบายยิ่ง แต่เพราะหายากเกินไป เผ่ามนุษย์ปลาแทบจะไม่แลกเปลี่ยนกับชนเผ่าอื่นเลย
ใครจะคิด กลับยกให้ไป๋เจ๋อหนาปึกหนึ่ง
อารมณ์ของม่ายามนี้ดีไม่น้อย ลงมือเก็บข้าวของบนพื้นเอง ไป๋เจ๋อเองก็ยืนข้าง ๆ กอดผ้าผืนใหม่อย่างอารมณ์ดี ในหัววาดแบบเสื้อผ้าไว้เรียบร้อยแล้ว
กลางระหูชนเผ่าเริ่มแบ่งสิ่งของ ผู้คนต่างกรูกันเข้ามาล้อม รอคอยพลางพูดคุยหยอกล้อกันไป ลูกสัตว์ยิ่งกระตือรือร้น เบียดเสียดไปอยู่หน้าสุด สายตาจับจ้องที่ผลไม้เมืองร้อนกลิ่นหอมกรุ่นนั่นเต็มตา
คละเคล้ากับปลาแห้งและหอยแห้งนานาชนิดรสเค็มกลมกล่อม ราวกับสายลมจากชายทะเลสีคราม พัดโชยเข้ามาเต็มหัวใจ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นอ่อนโยนที่สาดส่อง ราวกับหาดทรายสีทองอร่ามและเกาะกลางทะเลอันเร่าร้อนอยู่ตรงหน้า
ท้องของซิงเริ่มนูนน้อย ๆ ค่อย ๆ เห็นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นบ้าง หลียิ่งระมัดระวังตัวยิ่งกว่าเดิม เดินได้ไม่กี่ก้าวก็อยากยื่นมือไปประคอง แต่ถูกซิงปัดออกเงียบ ๆ โดยเฉพาะต่อหน้าทุกคน เขายิ่งรู้สึกว่ามันประหลาดชอบกล
ม่อไม่อยากให้ไป๋เจ๋อสวมไข่มุกและพลอยที่ปลาตายตัวนั้นส่งมาให้ เลยเล่นลูกไม้อยู่อย่างลับ ๆ เขย่าถุงหนังมนุษย์สัตว์ใบเล็กที่ใส่ไข่มุกกับพลอยอยู่บ่อย ๆ พูดอย่างจงใจบ้างไม่จงใจบ้างว่า “ที่บ้านมีเยอะแล้ว”
“ให้คนอื่นเถอะ”