อาหารในเผ่าที่อุดมสมบูรณ์ ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการจัดคาบปฏิบัติของเหล่าลูกสัตว์ เจว๋ยและซีจึงเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการแบกกระเป๋าใบเล็ก "ไปเรียนหนังสือ" อีกครั้ง
ตอนเที่ยงไป๋เจ๋อให้ชิงกับซิงอยู่กินข้าวด้วยกัน ทำปลากะพงนึ่ง ผักโขมผัดไข่ และกระดูกอ่อนซานจา ล้วนเป็นอาหารบำรุงและเรียกน้ำย่อย
ช่วงนี้ซิงหิวบ่อย พอผัดผักจานหนึ่งเสร็จ ชิงและไป๋เจ๋อก็ตักใส่ชามเล็กให้เขาก่อน ซิงจึงกินตั้งแต่ต้นจนจบ ท้องน้อยที่ป่องนิด ๆ อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งกลมกว่าเดิม
หลังจากหลีลาดตระเวนเสร็จ มารับซิง ก็เห็นเขาเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่ในเปลญวนระหว่างต้นไม้สองต้น ขาข้างหนึ่งห้อยลงมาข้างนอก แกว่งไกวตามเปลญวนไปมา หลับสบายเชียว
ไป๋เจ๋อกับชิงนั่งอยู่ที่โต๊ะหินใต้ต้นไม้ ถือเข็มกระดูกเย็บเสื้อผ้า
หลีทักทายพวกเขาแล้ว ก็เดินไปที่เปลญวน ก้มลงบีบแก้มคู่ของตนเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ซิง กลับบ้านกัน"
ซิงลืมตา งัวเงียอยู่สองวินาที พอหลีช่วยพยุงให้ลุกนั่ง เขาถามว่า "นายยุ่งเสร็จแล้วเหรอ"
หลีพยักหน้า "ฉันอุ้มนายลงนะ"
"ไม่เป็นไร ฉันลงเอง" ซิงจับแขนที่เขายื่นมา ในจังหวะที่เท้าแตะพื้น จู่ ๆ ก็ "ซี๊ด" เบา ๆ
หลีตึงเครียดขึ้นทันที "เป็นอะไร"
ซิงส่ายหน้า "เปล่า"