ไป๋เจ๋ออยู่ในถ้ำพยายามรับมือกับม่อ เขาไม่อยากดื่มยาชามนั้นจริง ๆ
แต่ม่อกลับยืนกรานเป็นพิเศษในเรื่องการดื่มยาของไป๋เจ๋อ
ทั้งคู่จึงวนเวียนอยู่ในถ้ำอย่างนั้น
แต่จุดเปลี่ยนก็มาเร็วมาก—เจว๋ยกับซีกลับมาแล้ว ในเรื่องนี้พวกเขาเข้าข้างม่อยู่แล้ว
เดิมทีมีเพียงม่อคนเดียวที่ถือชามวิ่งตามให้ไป๋เจ๋อดื่มยา ตอนนี้กลายเป็นเขากับเด็ก ๆ ทั้งสอง รุมล้อมไป๋เจ๋อที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหิน จ้องให้เขาดื่มยา
ต่อหน้าม่อ ไป๋เจ๋อยัง "เหิมเกริม" ได้บ้าง แต่ต่อหน้าเจว๋ยกับซี เขายังต้องรักษาหน้าตา เพราะยังไงก็เป็นผู้ใหญ่ ต้องทำตัวให้สมเป็นผู้ใหญ่
ไป๋เจ๋อสูดลมหายใจลึก สายตามุ่งมั่น มือค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบชามนั้น
ม่อเข้าใจ รีบยกชามจ่อที่ริมฝีปากเขา
ไป๋เจ๋อมองเขาอย่างตัดพ้อ มือสั่นเล็กน้อยรับมา กลิ่นชั่วร้ายโชยเข้าจมูก ร่างกายเหมือนเปิดโหมดป้องกันอัตโนมัติ จู่ ๆ ก็กลั้นหายใจ
เจว๋ยกับซีจ้องมองไป๋เจ๋อเขม็ง
ซีปลอบว่า "ไป๋เจ๋อ ดื่มหมดแล้วซีจะให้น้ำตาลกิน"
จุดสนใจของเจว๋ยเหมือนกับม่อ พูดจาเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย "ท่านพ่อ ดื่มยาหมดแล้วหายป่วยนะขอรับ"
ไป๋เจ๋อไม่อยากขายหน้าต่อหน้าเด็ก ๆ จึงขมวดคิ้ว หลับตา บีบจมูก กรอกลงคออึกใหญ่ ๆ
แหวะ~อือ——ฟ่อ...
รสที่ติดปลายลิ้นยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไป๋เจ๋อปิดปากอยากอ้วก ในห้วงขณะนั้น เขาหวังเหลือเกินว่าตัวเองไม่มีประสาทรับรส