สายตาของไป๋เจ๋อรุ่มร้อนเกินไป ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นสะท้อนเงาของม่อไว้ชัดเจน
เปลวไฟส่ายไหวในสายลม
หัวใจของม่อเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนขึ้นลง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำสองคำว่า "ได้"
"!" ไป๋เจ๋อตื่นเต้นจนคว้าแขนของม่อไว้ แล้วยืดตัวขึ้นพรวด "ม่อ นายนี่ดีจริง ๆ"
ม่อกระแอมเบา ๆ สองครั้ง แล้วยื่นข้อเรียกร้องเดียวของตน "เปลี่ยนที่หน่อย"
ยังไงเสียก็มีสายตามากมายอยู่รอบ ๆ โดยเฉพาะเหยียนกับพวกนั้น ที่ชอบดูเรื่องสนุกแล้วยังชอบซุบซิบอีกด้วย
ไป๋เจ๋อเข้าใจ เข้าใจเป็นอย่างดี รีบหันไปมองรอบ ๆ โดยพลัน แล้วพูดอย่างใส่ใจสุด ๆ "เราไปตรงนั้นกันเถอะ"
เขาชี้ไปยังมุมหนึ่งในเงามืด ที่ที่ม่อไปนั่งอารมณ์เสียคนเดียวเมื่อวันนี้
ลับตาคนมาก เหมาะมาก
ไป๋เจ๋ออยากเห็นเหลือเกิน จนแทบรอไม่ไหว
เขาเข้าไปใกล้ ๆ แล้วแกว่งแขนของม่อ เหมือนหลอกล่อเด็กอยู่ เสียงก็ปั้นขึ้นมา "ได้ไหม"
ใบหน้าเท่ ๆ แต่เย็นชา กับหูขนฟูสองข้าง แถมยังสะบัดหางอีก หากนึกถึงความรู้สึกที่แตกต่างนั้น ใจของไป๋เจ๋อก็คันยุบยิบ
"อืม" ม่อพยักหน้า
เมื่อได้รับอนุญาต ไป๋เจ๋อก็ลุกขึ้นยืนทันที แถมยังยื่นมือไปฉุดเขาขึ้นมาด้วย
ม่อที่ปกติสุขุมราวกับรูปปั้น กลับถูกท่าทางของไป๋เจ๋อพาให้ลุกขึ้นมาได้
ผู้คนรอบ ๆ บ้างก็กำลังคุยกัน บ้างก็หลับกันแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ม่อที่เย็นชาเอาแต่ใจมาตลอดทางด้านนี้ กำลังจะทำลายภาพลักษณ์ตัวเองอย่างไร
ตอนเดินไปยังเงามืดนั่น ไป๋เจ๋อเดินตามติดม่อไปทุกย่างก้าว หัวใจเต้นระรัวขึ้นเรื่อย ๆ
เขาถูมือด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง มุมปากยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ม่อหาที่นั่งลง จากนั้นภายใต้สายตาจ้องมองของไป๋เจ๋อ หัวของเขาก็ปรากฏหูขนฟูสองข้างขึ้นมาทันที
มหัศจรรย์ราวกับมายากล