ไป๋เจ๋อถอดเสื้อผ้าขึ้นเตียง ร่างกายจมลงในผ้าห่มหนังสัตว์นุ่มนิ่ม
เขาห่อตัวทั้งซ้ายขวาแน่นหนา ไม่ให้ลมลอดเข้ามาแม้แต่น้อย ทั้งตัวอบอุ่นและสบาย เพียงครู่เดียวก็เคลิ้มหลับตาลงอย่างเลื่อนลอย
ระหว่างครึ่งหลับครึ่งตื่น ไป๋เจ๋อเหมือนได้ยินเสียงเปิดประตู และเสียงฝีเท้าที่เบามาก
ดูเหมือนมีคนเดินเข้ามา เปิดผ้าห่มหนังสัตว์ แล้วจับข้อเท้าของเขาไว้
มือนั่นร้อนมาก
ม่อตอนนี้กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงหิน ก้มหัวลงมองเท้าของไป๋เจ๋อ บนผิวหนังที่บอบบาง รอยแดง ๆ หลายรอยเห็นได้ชัดเจน
เขาเปิดห่อใบไม้ ข้างในคือยาที่หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ให้มา ตอนเจว๋ยทะเลาะกับเด็กเผ่าอื่นคราวก่อน
ม่อใช้มือข้างหนึ่งจับเท้าของไป๋เจ๋อ มืออีกข้างใช้นิ้วแตะเนื้อยา และทายาลงบนบาดแผลของเขาอย่างเบามือที่สุด
รู้สึกคัน ๆ เย็น ๆ
ไป๋เจ๋องีบกลางวันไม่ค่อยลึก เขาลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย สายตาจับจ้องไปที่การกระทำของม่อ ตอนแรกชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงได้สติ พยายามดึงเท้ากลับจากมือของม่อ
เสียงเจือความง่วงและความเขินอายเล็กน้อย "แผลแค่นิดเดียว ไม่เป็นไรหรอก"
"อีกเดี๋ยวก็เสร็จ" มือของม่อจับแน่นมาก การ "ดิ้นรน" ของไป๋เจ๋อล้วนไร้ผล
จนใจ ไป๋เจ๋อได้แต่เบือนหน้าหนี ส่งเสียง "อืม" อย่างฝืน ๆ
จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก ม่อภายนอกดูเยือกเย็นและเงียบขรึม แต่เมื่อไป๋เจ๋อคิดดูดี ๆ หลังมาถึงโลกนี้ เขาดูแลตัวเองไม่น้อยเลยจริง ๆ
ทายาเสร็จ ม่อลุกขึ้นยืน สอดเท้าของไป๋เจ๋อกลับเข้าไปในผ้าห่ม แล้วยังถือโอกาสห่มให้เขาเรียบร้อย