นอกจากชุดเดรสเซ็ตหูแมวขาวดำแล้ว ม่ายังขอซื้อชุดเดรสลูกไม้ขอบชมพูขาวอีกชุดหนึ่ง ที่เอวมีโบว์ใหญ่ยักษ์ ขยับทีก็กระพือทีเหมือนปีกผีเสื้อ
ระหว่างนั้นพนักงานสาวก็ยิ้มจากใจตลอดเวลา เธอบรรจงแพ็กกระโปรงกับของแถมอีกสารพัดลงในถุงช้อปปิ้งสุดหรู แล้วส่งให้พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น "เชิญใหม่นะคะ"
ม่อหิ้วของออกมา ไม่เห็นใคร เลยเดินต่ออีกหน่อย ก็เห็นไป๋เจ๋อหมอบอยู่ตรงมุมทางเลี้ยว คางซบเข่า ปลายนิ้วจิ้มหน้าจอมือถือ
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอิ่มเอมใจ "เรากลับบ้านกันเถอะ"
ไป๋เจ๋อเงยหน้า อาการสงบลงกว่าเมื่อครู่มาก "ซื้อเสร็จแล้วหรือ"
"อืม อยากดูไหม" ม่อยิ้มพยักหน้า แล้วนั่งยองๆ ข้างกัน เปิดถุงช้อปปิ้งเตรียมอวด
ไป๋เจ๋อรีบเอามือกดมือเขาไว้ เหลือบตาลงมองแวบหนึ่ง ก่อนจะแปลกใจ "ไหนบอกซื้อแค่ชุดเดียว"
ม่อ "พวกนางบอกว่าสองชุดถูกกว่า"
"ร้านนั้นเสื้อผ้าสวยทุกชุดเลย"
"ต่อไปข้าจะหาเงินได้มากขึ้น จะซื้อให้ท่านใส่หมด"
"อย่าเลย" ไป๋เจ๋อปากกระตุก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่อยากให้ม่อหาเงินได้เลย คิดในใจว่าต่อไปต้องคุมการเงินของม่อให้เข้มงวด ไม่อย่างนั้นมนุษย์ดึกดำบรรพ์ใจเปิดคนนี้ ไม่แน่วันไหนก็หอบของประหลาดกลับมาบ้าน
"กระโปรงเล็กๆ แบบนี้ผู้หญิงเขาใส่กัน"
"ข้าใส่มันจะประหลาดมาก"
ม่อเคยถูกไป๋เจ๋อสอนให้รู้จักแนวคิดชายหญิงแล้ว แต่เขาเติบโตในโลกสัตว์ป่ามาตลอด ในการรับรู้ของเขา เสื้อผ้าสวยก็คือสวย ความงามไม่แบ่งเพศ เมื่อได้ยินดังนั้น ก็ยืนกราน "ไม่ประหลาดเลย เหมาะกับท่านดี"