ในโลกนี้ ฤดูใบไม้ผลิถูกเรียกว่าฤดูอุ่น อากาศอบอุ่นขึ้น ทุกสิ่งฟื้นคืนชีพ สรรพสัตว์ที่หลับซ่อนตัวตลอดช่วงคลื่นความหนาวเย็นต่างพากันออกมา และด้วยสัญชาตญาณ ก็เริ่มให้กำเนิดชีวิตใหม่
ป่าไม้ที่เคยปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน บัดนี้กลายเป็นมหาสมุทรสีเขียวขจีเต็มรูปแบบ แต่งแต้มด้วยต้นไม้ที่ผลิดอกพลิ้วไหวดั่งละอองคลื่นในสายลมบ้างเป็นครั้งคราว
ไป๋เจ๋อจะต้องออกไปเก็บของป่ากับพวกมนุษย์กึ่งสัตว์ในระหูชนเผ่าในวันนี้ อีกสองวันจะเริ่มเผาเครื่องปั้นดินเผา ก็จะไม่มีเวลามากนัก
ในการล่าครั้งก่อน กลุ่มของม่อเป็นคนไป ตอนนี้พวกเขาจึงอยู่ในช่วงพักผ่อน แต่เพราะเบื่อหน่ายเกินไป แถมคู่ก็ไม่อยู่บ้าน ม่อ เหยียน และหลี จึงยืนกรานจะตามไปด้วย
คุนกับเฉินเห็นพวกพ้องวิ่งตามไปหมด ก็อยู่นิ่งไม่ได้ จึงตามต้อยๆ ไป ทำหน้าที่เป็นแรงงาน
ภูเขากว้างใหญ่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เห็ดและผักป่าขึ้นอยู่บนพื้นดินทั่วไป แต่เมื่อเทียบกับรสสัมผัสของผักป่าแล้ว ทุกคนดูจะชื่นชอบเห็ดมากกว่า
หรืออาจเป็นเพราะการเก็บเห็ดสนุกกว่า เก็บได้ทีละดอกๆ ให้ความรู้สึกประสบความสำเร็จสูง อีกทั้งยังย่างกิน ทอดกิน ต้มกิน… รสชาติก็ล้วนดีไม่น้อย ยังเอาไปตากแห้งเก็บไว้ได้ กลายเป็น 'เสบียงแห้ง' จำเป็นของระหูชนเผ่าไปเสียแล้ว
เหล่าผู้คนเดินไปพลาง ย่อตัวลงนั่งยองๆ พร้อมกับตะกร้าของตน
ชิงมีนิสัยอ่อนโยน ขณะที่ชิงกำลังเก็บเห็ดและผักป่า เหยียนก็วนเวียนอยู่ข้างๆ คอยช่วยด้วย แล้วก็ถามคำถามแปลกประหลาดต่างๆ เช่น—เห็ดตัวนี้มองดูแล้วเหมือนมีดวงตามั้ย? เห็ดตัวนี้เหมือนจมูกใหญ่ๆ มั้ย? เห็ดตัวนี้รูปร่างเหมือนมันสมองเลย… อะไรทำนองนี้ พูดไม่รู้เบื่อไม่รู้หน่าย